Ik voeg een disclaimer toe: het enige dat ik met deze log wil, is betogen dat de VS de afgelopen jaren - net als ieder ander rationeel handelend land - geprobeerd hebben in de allereerste plaats hun eigenbelang door te voeren, en dat 'goede bedoelingen' op zichzelf lege hulzen zijn. Ik ben verder geen aanhanger van Amerika is de duivel-theorieën.
1. Er waren massavernietingswapens en Hoessein had banden met Al Qaeda
Dit lijkt een platgelopen pad voor het belezen publiek waar ik immer op mik. Toch waren deze reeds lang achterhaalde redenen gisteren, zonder nadere specificatie, nog op het jeugdjournaal. Daarom nog een keer: Hoessein had geen banden met de los-zand-beweging Al Qaeda en de wapens díe Hoessein bezat waren door de regering-Reagan verstrekt (Amerika is er niet vies van hun vijanden naar hun eigen believen tot vrienden te promoveren of andersom) en waren niet sterker dan een Fishermans Friend-snoepje. Massavernietigingswapens zijn nooit gevonden.
2. Amerika pleegde een humanitaire interventie
Aan de vooravond van de Irak-oorlog had Bush in een toespraak nog gezegd dat er een oorlog moest komen om te voorkomen dat er onschuldige burgers stierven (onschuldige Amerikanen welteverstaan). Toen deze reden klare onzin bleek te zijn, kwamen de Verenigde Staten met het humanitaire argument voor de dag, het 'we moeten de amre Iraki's helpen'. Als de Verenigde Staten zich werkelijk ineens zo bekommerde om de toestand van Iraakse burgers, is het jammerlijk te zien dat het risico dood te gaan door geweld in Irak in de periode na de invasie 58 maal hoger was dan voor de oorlog begon. De meeste burgers die stierven waren vrouwen of kinderen.
3. Amerika hoeft geen rekening te houden met Westfaalse/Geneevse conventies, omdat zij de ondubbelzinnige bedoeling hebben de democratie uit te dragen
Natuurlijk, de VS zijn grote fans van democratie. Zolang de winnaar van de verkiezingen maar naar hun pijpen danst. Soeharto, Franco, of, recenter, Karimov en Olmert zijn – naast tientallen andere voorbeelden - prima kerels. Dit soort mannen brengt stabiliteit, dit soort mannen houdt halt wanneer de grote baas dat behaagt. Dat ze en passant de bruutste massamoorden plegen is vervelend, maar dat houd je toch. Nee, een situatie wordt pas prangend als een democratisch aan de macht gekomen leider tegen Amerikaanse opvattingen ingaat. Daarvoor hoef ik niet eens noodzakelijk terug naar 1973, toen op de meest bloedige elfde september uit de geschiedenis Salvador Allende met hulp van de VS werd afgezet. Als we kijken naar Venezuela, Israel en de Balkan blijkt deze inslag ook steeds weer op te gaan. De mate van democratie is totaal geen criterium voor een Amerikaanse interventie, het is alleen maar een vervelend onbstakel op het moment dat deze democratie het aan de macht komen van de verkeerde leider legitimeert.
4. Olie? Welke olie? Als er alleen schorseneren in de Iraakse bodem lagen hadden de VS & vriendjes even naarstig gevochten voor de democratie van Irak
De Britse krant The Daily Mirror sprak nog vóór de interventie, van het “overwhelming evidence that the US government's plans for war are motivated by oil more than anything else. However, the government has not yet informed the public that oil is a motive for the "war on terrorism".” Het Witte Huis wist op zijn minst al vanaf 1999 over welke voorraden Irak beschikte: "Iraq is important to world energy markets because it holds more than 112 billion barrels of oil -- the world's second largest reserves. Iraq also contains 110 trillion cubic feet of (natural) gas.”Rumsfeld had vóór de interventie een plan opgesteld dat in de eerste plaats ontworpen was om de olievelden veilig te stellen en pas in de tweede plaats om op zoek te gaan naar massavernietigingswapens. De raad van buitenlandbetrekkingen had inmiddels, als ‘key recommendation’, voorgesteld dat er gezorgd moest worden dat de Verenigde Staten “[have] the requisite information to identify the assets that could, if severely damaged or destroyed during military hostilities, substantially delay resumption of the Iraqi oil export program”.
5. “Het zou wel erg lullig zijn voor de arme Iraki's moest Amerika juist nu (vervang door een willekeurig moment) zijn troepen uit Irak terugtrekken."
Het was al wonderlijk te noemen dat Bush met deze kreupelrijm een tweede ambtstermijn wist te verkrijgen, veel aanhangers van McCain kwamen met dezelfde fantoomreden aanzetten. Blijkbaar vinden Amerikanen het niet erg dat ze zich de afgelopen jaren scheel betaalde aan een illegale illegitieme onzinoorlog, blijkbaar sluiten ze hun ogen voor het gegeven dat het meeste extremisme pas ná de interventie is ontstaan, blijkbaar zijn de blunders van Fallujah en Abu Ghraib al lang weer uit het collectieve geheugen gewist – blijkbaar heeft zich in de Amerikaanse hoofden het bizarre schaapachtige geloof genesteld dat de Amerikanen nog steeds in Irak zitten omwille van de zielige onderdrukte Iraki’s. De echte reden dat Bush in Irak bleef is veel voorspelbaarder. Stel je voor dat Irak iets van soevereiniteit genoot, en de democratisch gekozen regering op basis van hun gedeelde waarden banden met Iran aanging, zodat er een onafhankelijke alliantie ontstaan was die de olievoorraden zou beheren. En stel je voor dat deze alliantie samen ging werken met China, met India – dat was natuurlijk Washington’s ultieme nachtmerrie geweest. Irak blijkt het zoveelste voorbeeld te zijn van een Amerika dat hún democratie uitdraagt om hún doelen te bereiken. Pssst: tussen haakjes voor de Euro-pessimisten, zou een Verenigd Europa niet fraai tegengas kunnen bieden voor dit unilateralisme?
Een volgende IB-log (ik het labels aan mijn logs toegevoegd) gaat over Obama, Irak en Iran.
Posts tonen met het label politiek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label politiek. Alle posts tonen
donderdag 5 februari 2009
maandag 12 januari 2009
Agressieve loodgieters
Ik ga me eens aan een bespiegeling mbt de operatie ‘gegoten lood’ in de Gaza-strook wagen.
Het politieke doen en laten van een staat heeft zelden iets te maken met toeval. Het is geen toeval dat het staakt-het-vuren tussen de Palestijnen en Israel in december eindigde, het is geen toeval dat dit vlak voor de verkiezingen in Israel was, het is geen toeval dat Ehud Barak naast minister van defensie ook leider van de arbeidspartij is, en het is geen toeval dat deze oorlog wordt gevoerd in de laatste ambtsdagen van Israel-fanboy George Bush. Als Israel nog één keer wilde wegkomen met een oorlog die buiten de Geneevse conventie en alles wat ethisch is om handelt, dan was dit het moment.
Een goede oude manier om een oorlog tot stand te brengen, is het uitdelen van speldenprikjes aan de partij die je dwars zit, in de hoop dat deze hard terugslaan en je een aanleiding hebt deze partij in één keer weg te vagen. In 1982 paste Israel deze taktiek toe in de Libanon-oorlog (het uitlokken van een reactie van de PLO), en toen eind vorige maand de beschietingen van Hamas intensiveerde kon Israel de handen dichtknijpen: het dacht nu een gelegitimeerde reden te hebben om terug te slaan.
In zekere mate had het dat natuurlijk ook, maar als je een gebied gaat afsluiten, het met maximale middelen beschiet en geen hulptroepen binnenlaat, riekt dat toch een Westerse genocide, een genocide van het soort dat de VS in 2003 in Fallujah pleegden. Europa reageert inmiddels zwak: Verhagen zegt dat Israëlisch geweld geoorloofd is zolang het noodzakelijk en proportioneel is. Proportioneel is het al lang niet meer, en waarom heb ik toch het gevoel dat een Palestijnse dode voor Verhagen noodzakelijker is dan een Israëlische?
Verhagen merkt verder op dat de situatie complex is en dat het moeilijk is de schuld bij één partij te leggen. Aan de ene kant is dat een zeer terechte opmerking, die eindelijk een breuk vormt met het eenzijdige pro-Israel-beeld dat in de gevestigde Nederlandse politiek heerst. Aan de andere kant spreekt hij hier nogal naast de kwestie, want dat is de operatie gegoten lood van Ehud Barak en zijn vrienden. Die operatie moet zonder nuances veroordeeld worden. Hamas is gevaarlijk, maar de manier waarop Israel steeds weer terugslaat is buitenmaats, ik las van de week nog in de pers dat het aantal doden aan Israelische zijde over de laatste jaren echt een fractie is van de doden aan Palestijnse zijde. Waar de sleutel tot een oplossing van dit conflict ligt weet ik niet, maar een meer beheerst en overtuigend interventiebeleid van Israel kan een aardig begin zijn.
Het politieke doen en laten van een staat heeft zelden iets te maken met toeval. Het is geen toeval dat het staakt-het-vuren tussen de Palestijnen en Israel in december eindigde, het is geen toeval dat dit vlak voor de verkiezingen in Israel was, het is geen toeval dat Ehud Barak naast minister van defensie ook leider van de arbeidspartij is, en het is geen toeval dat deze oorlog wordt gevoerd in de laatste ambtsdagen van Israel-fanboy George Bush. Als Israel nog één keer wilde wegkomen met een oorlog die buiten de Geneevse conventie en alles wat ethisch is om handelt, dan was dit het moment.
Een goede oude manier om een oorlog tot stand te brengen, is het uitdelen van speldenprikjes aan de partij die je dwars zit, in de hoop dat deze hard terugslaan en je een aanleiding hebt deze partij in één keer weg te vagen. In 1982 paste Israel deze taktiek toe in de Libanon-oorlog (het uitlokken van een reactie van de PLO), en toen eind vorige maand de beschietingen van Hamas intensiveerde kon Israel de handen dichtknijpen: het dacht nu een gelegitimeerde reden te hebben om terug te slaan.
In zekere mate had het dat natuurlijk ook, maar als je een gebied gaat afsluiten, het met maximale middelen beschiet en geen hulptroepen binnenlaat, riekt dat toch een Westerse genocide, een genocide van het soort dat de VS in 2003 in Fallujah pleegden. Europa reageert inmiddels zwak: Verhagen zegt dat Israëlisch geweld geoorloofd is zolang het noodzakelijk en proportioneel is. Proportioneel is het al lang niet meer, en waarom heb ik toch het gevoel dat een Palestijnse dode voor Verhagen noodzakelijker is dan een Israëlische?
Verhagen merkt verder op dat de situatie complex is en dat het moeilijk is de schuld bij één partij te leggen. Aan de ene kant is dat een zeer terechte opmerking, die eindelijk een breuk vormt met het eenzijdige pro-Israel-beeld dat in de gevestigde Nederlandse politiek heerst. Aan de andere kant spreekt hij hier nogal naast de kwestie, want dat is de operatie gegoten lood van Ehud Barak en zijn vrienden. Die operatie moet zonder nuances veroordeeld worden. Hamas is gevaarlijk, maar de manier waarop Israel steeds weer terugslaat is buitenmaats, ik las van de week nog in de pers dat het aantal doden aan Israelische zijde over de laatste jaren echt een fractie is van de doden aan Palestijnse zijde. Waar de sleutel tot een oplossing van dit conflict ligt weet ik niet, maar een meer beheerst en overtuigend interventiebeleid van Israel kan een aardig begin zijn.
dinsdag 25 november 2008
Verenigde Staten van Europa
De zwakzinnigheid van het Amerikaanse kiesstelsel fascineert me, en wel in zulke mate dat het me geïnspireerd heeft tot het opstellen van een tijdrovend, nutteloos politicologisch onderzoek.
Want stel, dat de EGKS in 1951 werd opgericht als de Verenigde Staten van Europa, en we voor het gemak ook maar het volledige Amerikaanse kiesstelsel met al haar gebreken hadden aangenomen, wie zou ons dan in de afgelopen decennia geleid hebben?
Bekend verhaal voor sommigen: in Amerika is het zo dat de kiesmannen van een staat óf allemaal democratisch, óf allemaal republiekeins stemmen. Florida levert bijvoorbeeld 25 kiesmannen en die kiesmannen gaan allemaal naar de partij waarop het grootste aantal mensen binnen die staat heeft gestemd. De partij met het grooste totaal aan kiesmannen levert de president. Zo kunnen vreemde situaties optreden, zoals Al Gore, die met 537 stemmen verschil Florida verloor, waardoor Bush net genoeg kiesmannen had om president te worden. Al Gore had in dat jaar 500.000 stemmen meer dan Bush.
Voor de uitvoer van dit onderzoekje stel ik de lidstaten van de Europese Unie gelijk aan Amerikaanse Staten (1 staat=1 kiesdistrict) en het aantal kiesmannen dat een land krijgt toegewezen is gelijk aan het aantal zetels dat een land in het Europees Parlement heeft sinds de jongste uitbreiding.
Om vast te stellen of een Europese staat in een bepaald verkiezingsjaar Democratisch of Republiekeins gestemd zou hebben, zou ik idealiter de statistieken erop naslaan om op te zoeken hoe de vertegenwoordiging van linkse en rechtse partijen binnen de Europese landen is en was. Zouden de rechtse partijen in Bulgarije in 2004 51 zetels hebben en de linske 49, dan was Bulgarije een republikeinse staat. Dit is allemaal na te gaan via de Polity IV-databse, maar voor een vrijwillig en zinloos onderzoek kost dat veel te veel tijd - mijn uiteindelijke manier is al tijdrovend genoeg.
Ik heb namelijk de regeringsleider als indicator gesteld: is de regeringsleider in een verkiezingsjaar links, dan zou het land op de Democraten gestemd hebben, is de regeringsleider rechts, dan stemde het op de Republikeinen. Christendemocraten zijn rechts, je gaat me niet vertellen dat ze links zijn. Natuurlijk zijn er nog meer complicaties denkbaar(Ierland is al sinds jaar en dag centrum-links, maar het Ierse links is oneindig veel rechtser dan het Nederlandse links - en verder: wat doe je met centrumpartijen>), maar ik heb alles wel in hokjes kunnen zetten. Op het gevaar af een log van een meter lang te schrijven nog deze overpeinzing: er ooit bij stilgestaan dat op dit moment alle Benelux-landen door een Christendemocraat geregeerd worden, en ook alle grenslanden van de Benelux door een rechtse rakker worden geleid?
Enfin, hier dan: mijn onderzoeksresultaten (klikbaar)
Wat me als eerste opvalt is dat de uitkomst van de fictieve Europese verkiezingen de laatste vier keer spiegelt met de Amerikaanse uitkomst, terwijl de jaren daarvoor dezelfde partij de continenten regeerde. Ook valt op dat een overwegend links Europa eerder een incident is dan een regel, hetgeen natuurlijk ook voor de VS valt te zeggen. Verder heb ik me een kriek gelachen met dit onderzoek en doe ik de groeten aan mijn moeder.
Okay, als de VSE bestonden waren dit achtereenvolgens de presidenten, vice-presidenten, en de verliezende kandidaten:
2008: Nicolas Sarkozy & Guy Verhofstadt verslaan Jose Rodriguez Zapatero & Gordon Brown
2004: Tony Blair & Gerard Schroeder verslaan Jose Aznar & Mat Herben
2000: Tony Blair & Gerard Schroeder verslaan Jacques Chirac & Jean-Luc Dehaene
1996: Silvio Berlusconi & John Major verslaan Martti Ahtisaari & Joschka Fischer
1992: Helmut Kohl & Jacques Santer verslaan Giuliano Amato & Jacques Delors
1988: Helmut Kohl verslaat Francois Mitterand
1984: Margaret Thatcher verslaat Anker Jørgensen
1980: Margaret Thatcher verslaat Joop den Uyl (Eerste man Willy Brandt trekt zich een week voor de verkiezingen terug en onze Joop staat er alleen voor, in het jaar dat onze andere Joop de Tour De France won)
1976: Willy Brandt verslaat Valéry Giscard d'Estaing
1972: Valéry Giscard d'Estaing verslaat Willy Brandt
Dit biedt natuurlijk stof tot Thomas Ross-achtige What If-verhalen, maar die laat ik aan mijn trouwe lezers over.
Want stel, dat de EGKS in 1951 werd opgericht als de Verenigde Staten van Europa, en we voor het gemak ook maar het volledige Amerikaanse kiesstelsel met al haar gebreken hadden aangenomen, wie zou ons dan in de afgelopen decennia geleid hebben?
Bekend verhaal voor sommigen: in Amerika is het zo dat de kiesmannen van een staat óf allemaal democratisch, óf allemaal republiekeins stemmen. Florida levert bijvoorbeeld 25 kiesmannen en die kiesmannen gaan allemaal naar de partij waarop het grootste aantal mensen binnen die staat heeft gestemd. De partij met het grooste totaal aan kiesmannen levert de president. Zo kunnen vreemde situaties optreden, zoals Al Gore, die met 537 stemmen verschil Florida verloor, waardoor Bush net genoeg kiesmannen had om president te worden. Al Gore had in dat jaar 500.000 stemmen meer dan Bush.
Voor de uitvoer van dit onderzoekje stel ik de lidstaten van de Europese Unie gelijk aan Amerikaanse Staten (1 staat=1 kiesdistrict) en het aantal kiesmannen dat een land krijgt toegewezen is gelijk aan het aantal zetels dat een land in het Europees Parlement heeft sinds de jongste uitbreiding.
Om vast te stellen of een Europese staat in een bepaald verkiezingsjaar Democratisch of Republiekeins gestemd zou hebben, zou ik idealiter de statistieken erop naslaan om op te zoeken hoe de vertegenwoordiging van linkse en rechtse partijen binnen de Europese landen is en was. Zouden de rechtse partijen in Bulgarije in 2004 51 zetels hebben en de linske 49, dan was Bulgarije een republikeinse staat. Dit is allemaal na te gaan via de Polity IV-databse, maar voor een vrijwillig en zinloos onderzoek kost dat veel te veel tijd - mijn uiteindelijke manier is al tijdrovend genoeg.
Ik heb namelijk de regeringsleider als indicator gesteld: is de regeringsleider in een verkiezingsjaar links, dan zou het land op de Democraten gestemd hebben, is de regeringsleider rechts, dan stemde het op de Republikeinen. Christendemocraten zijn rechts, je gaat me niet vertellen dat ze links zijn. Natuurlijk zijn er nog meer complicaties denkbaar(Ierland is al sinds jaar en dag centrum-links, maar het Ierse links is oneindig veel rechtser dan het Nederlandse links - en verder: wat doe je met centrumpartijen>), maar ik heb alles wel in hokjes kunnen zetten. Op het gevaar af een log van een meter lang te schrijven nog deze overpeinzing: er ooit bij stilgestaan dat op dit moment alle Benelux-landen door een Christendemocraat geregeerd worden, en ook alle grenslanden van de Benelux door een rechtse rakker worden geleid?
Enfin, hier dan: mijn onderzoeksresultaten (klikbaar)
Wat me als eerste opvalt is dat de uitkomst van de fictieve Europese verkiezingen de laatste vier keer spiegelt met de Amerikaanse uitkomst, terwijl de jaren daarvoor dezelfde partij de continenten regeerde. Ook valt op dat een overwegend links Europa eerder een incident is dan een regel, hetgeen natuurlijk ook voor de VS valt te zeggen. Verder heb ik me een kriek gelachen met dit onderzoek en doe ik de groeten aan mijn moeder.
Okay, als de VSE bestonden waren dit achtereenvolgens de presidenten, vice-presidenten, en de verliezende kandidaten:
2008: Nicolas Sarkozy & Guy Verhofstadt verslaan Jose Rodriguez Zapatero & Gordon Brown
2004: Tony Blair & Gerard Schroeder verslaan Jose Aznar & Mat Herben
2000: Tony Blair & Gerard Schroeder verslaan Jacques Chirac & Jean-Luc Dehaene
1996: Silvio Berlusconi & John Major verslaan Martti Ahtisaari & Joschka Fischer
1992: Helmut Kohl & Jacques Santer verslaan Giuliano Amato & Jacques Delors
1988: Helmut Kohl verslaat Francois Mitterand
1984: Margaret Thatcher verslaat Anker Jørgensen
1980: Margaret Thatcher verslaat Joop den Uyl (Eerste man Willy Brandt trekt zich een week voor de verkiezingen terug en onze Joop staat er alleen voor, in het jaar dat onze andere Joop de Tour De France won)
1976: Willy Brandt verslaat Valéry Giscard d'Estaing
1972: Valéry Giscard d'Estaing verslaat Willy Brandt
Dit biedt natuurlijk stof tot Thomas Ross-achtige What If-verhalen, maar die laat ik aan mijn trouwe lezers over.
maandag 17 november 2008
De Baskische kwestie
De kwestie Baskenland is het meest zinloze geopolitieke probleem van Europa. De oplossing is namelijk zeer makkelijk, en het mooiste is: ik heb hem zelf bedacht en er is geen deuk in te slaan. Komt ie:
De ETA heeft zijn staakt-het-vuren in maart 2007 beëindigd. Niet lief, maar ook niet heel schokkend: tijdens hun staakt-het-vuren zijn er twee burgers door ETA-aanslagen om het leven gekomen, sinds het staakt-het-vuren in beeïndigd is één, een body-guard van een lokale politicus. Niettemin is de ETA zosoms in het nieuws omdat er her en der een militaire leider uit zijn grot wordt geplukt. Terecht natuurlijk, het zijn terroristen in de dop en die moet je zo min mogelijk ruimte geven om tot acties te komen. Maar eigenlijk is het enorm stuitend dat Spanje zoveel moeite steekt in het monitoren, opsporen, oppakken en inpakken van ETA-pionen terwijl de oplossing voor het oprapen ligt.
Basken hebben altijd geïsoleerd geleefd van Spanjaarden, omdat er nou eenmaal wat bergen in de weg liggen. Ze hebben een compleet andere taal, en zelfs een ander klimaat dan Spanje. De Basken hebben het ondanks hun isolatie voor elkaar gekregen om een van de meest welvarende gebieden van Spanje te worden. Baskenland heeft het volledige recht om onafhankelijk te worden. Spanjaarden hebben er nooit veel te zoeken gehad. Dat moet frustrerend zijn.
Toen de ETA groot werd, werden de Basken onderdrukt door Franco, die zoals veel fascisten, graag één natie zag. De ETA werd toen bejubeld als een verzetsbeweging. En ze opereren nog steeds op dezelfde manier als toen. Natuurlijk is het de ETA kwalijk te nemen dat ze geweldadig zijn en uit nationalistische idioten bestaan, maar als je zegt dat je niet eens met hen wil praten voed je hun frustratie alleen maar.
Een tegenargument dat ik vaak lees is dat de politieke tak Batasuna niet de meerderheid heeft in Baskenland (maar wel nog 12,5%), dus dat de Basken het ook wel geen onafhankelijkheid zullen willen. De waarheid is dat Baskenland een autonoom (maar geen onafhankelijk) stuk land is, met een regering waarin ook veel gematigde partijen een seperatistisch programma hebben. De grootste partij, de conservatieve PNV is er één van. Ook dat is niet meer dan logisch, want je hoeft helemaal geen extremist te zijn om in te zien dat Baskenland alle reden heeft om zich af te willen scheiden.
In 2006 wilde Zapatero als eerste premier van de nieuwe monarchie Spanje met de ETA gaan praten. Zeer moedig en vooral zeer logisch, het zou toch raar zijn als er geen gesprek komt omdat Zapatero niet voor rede vatbaar is, terwijl de ETA wel wil praten. Doch op 30 december 2006 pleegde de ETA een aanslag op een, bij wijze van spreken, cavia en het gesprek werd beëindigd.
Ik las een tijdje terug een artikel van politicoloog Alexander Wendt, die het erover heeft dat sommige poltieke bewegingen alleen maar gebonden worden door een politieke vijand. Als die vijand er niet is, weten ze zich geen raad meer en verdwijnen ze. Dat is dan zowat de grootste straf die je de Batasuna kan geven: maak Baskenland onafhankelijk en de beweging Batasuna/ETA is verloren.
Daarmee kom ik tot mijn vlammende conclusie, en die luidt: één oplossing is praten. Maar de beste oplossing is: verklaar Baskenland vandaag nog onafhankelijk. Ik besef wel dat Zapatero dat vanuit zijn positie en eerdere standpunten niet kan maken, maar een nieuwe premier kan dat wél. Zodra deze aan de macht is moet hij zeggen: per heden is Baskenland onafhankelijk. Hij zal er de ETA en Batasuna monddood en vleugellam mee maken, hij zal het (belachelijke, zwakbegaafde) adagium van niet-onderhandelen met terroristen niet schaden en tegelijk zal hij iets doen waarmee zowel Spanje als Baskenland volledige rechtvaardheid wordt aangedaan. Simple as that. De politicus die hiervoor de moed opbrengt zal ik bijzonder hoogachten.
De ETA heeft zijn staakt-het-vuren in maart 2007 beëindigd. Niet lief, maar ook niet heel schokkend: tijdens hun staakt-het-vuren zijn er twee burgers door ETA-aanslagen om het leven gekomen, sinds het staakt-het-vuren in beeïndigd is één, een body-guard van een lokale politicus. Niettemin is de ETA zosoms in het nieuws omdat er her en der een militaire leider uit zijn grot wordt geplukt. Terecht natuurlijk, het zijn terroristen in de dop en die moet je zo min mogelijk ruimte geven om tot acties te komen. Maar eigenlijk is het enorm stuitend dat Spanje zoveel moeite steekt in het monitoren, opsporen, oppakken en inpakken van ETA-pionen terwijl de oplossing voor het oprapen ligt.
Basken hebben altijd geïsoleerd geleefd van Spanjaarden, omdat er nou eenmaal wat bergen in de weg liggen. Ze hebben een compleet andere taal, en zelfs een ander klimaat dan Spanje. De Basken hebben het ondanks hun isolatie voor elkaar gekregen om een van de meest welvarende gebieden van Spanje te worden. Baskenland heeft het volledige recht om onafhankelijk te worden. Spanjaarden hebben er nooit veel te zoeken gehad. Dat moet frustrerend zijn.
Toen de ETA groot werd, werden de Basken onderdrukt door Franco, die zoals veel fascisten, graag één natie zag. De ETA werd toen bejubeld als een verzetsbeweging. En ze opereren nog steeds op dezelfde manier als toen. Natuurlijk is het de ETA kwalijk te nemen dat ze geweldadig zijn en uit nationalistische idioten bestaan, maar als je zegt dat je niet eens met hen wil praten voed je hun frustratie alleen maar.
Een tegenargument dat ik vaak lees is dat de politieke tak Batasuna niet de meerderheid heeft in Baskenland (maar wel nog 12,5%), dus dat de Basken het ook wel geen onafhankelijkheid zullen willen. De waarheid is dat Baskenland een autonoom (maar geen onafhankelijk) stuk land is, met een regering waarin ook veel gematigde partijen een seperatistisch programma hebben. De grootste partij, de conservatieve PNV is er één van. Ook dat is niet meer dan logisch, want je hoeft helemaal geen extremist te zijn om in te zien dat Baskenland alle reden heeft om zich af te willen scheiden.
In 2006 wilde Zapatero als eerste premier van de nieuwe monarchie Spanje met de ETA gaan praten. Zeer moedig en vooral zeer logisch, het zou toch raar zijn als er geen gesprek komt omdat Zapatero niet voor rede vatbaar is, terwijl de ETA wel wil praten. Doch op 30 december 2006 pleegde de ETA een aanslag op een, bij wijze van spreken, cavia en het gesprek werd beëindigd.
Ik las een tijdje terug een artikel van politicoloog Alexander Wendt, die het erover heeft dat sommige poltieke bewegingen alleen maar gebonden worden door een politieke vijand. Als die vijand er niet is, weten ze zich geen raad meer en verdwijnen ze. Dat is dan zowat de grootste straf die je de Batasuna kan geven: maak Baskenland onafhankelijk en de beweging Batasuna/ETA is verloren.
Daarmee kom ik tot mijn vlammende conclusie, en die luidt: één oplossing is praten. Maar de beste oplossing is: verklaar Baskenland vandaag nog onafhankelijk. Ik besef wel dat Zapatero dat vanuit zijn positie en eerdere standpunten niet kan maken, maar een nieuwe premier kan dat wél. Zodra deze aan de macht is moet hij zeggen: per heden is Baskenland onafhankelijk. Hij zal er de ETA en Batasuna monddood en vleugellam mee maken, hij zal het (belachelijke, zwakbegaafde) adagium van niet-onderhandelen met terroristen niet schaden en tegelijk zal hij iets doen waarmee zowel Spanje als Baskenland volledige rechtvaardheid wordt aangedaan. Simple as that. De politicus die hiervoor de moed opbrengt zal ik bijzonder hoogachten.
woensdag 4 juni 2008
Oude man
Ouderdom intrigeert me. Éen der meest intrigerendere senatoren in de VS is derhalve die van West-Virginia, Robert Byrd. Deze staat is al sinds mensenheugenis democratisch en zo is het gekomen dat deze man, democraat en ex-KKK-lid, al sinds 1958 steeds zijn republikeinse opponent versloeg. Het is zo kun je je bedenken je reinste geldverspillerij om als republikein een democraat uit te dagen in dit soort staten. Regelmatig komt het dan ook voor dat er helemaal geen opponent gevonden wordt.
Zo ook in West Virginia waar Robert Byrd, thans 90 jaar, al vijftig jaar Senator is. Als nevenbaantje is hij president pro tempore van de senaat waardoor hij op dit moment de derde in lijn van opvolging voor het presidentschap is, nog vóór Condoleezza Rice. Tot zover Robert Byrd.
Zo ook in West Virginia waar Robert Byrd, thans 90 jaar, al vijftig jaar Senator is. Als nevenbaantje is hij president pro tempore van de senaat waardoor hij op dit moment de derde in lijn van opvolging voor het presidentschap is, nog vóór Condoleezza Rice. Tot zover Robert Byrd.
vrijdag 16 mei 2008
Hol vat, lege Ton
As ge de naam hebt vroeg op te staan dan kunde láng blijven liggen, zegt mijn oma. Dat gevoel bekruipt me nu ook bij Rita Verdonk. Ze loopt al sinds olifantheugenis enorm te koop met haar vermeende daadkracht, maar nog niets daarvan heeft ze in de praktijk heeft gebracht.
Waar komt die naam dan vandaan? Ik weet het niet, niet van haar tijd als minister in ieder geval. Ze stuurde - ingegeven door je reinste willekeur - zo af en toe een illegale allochtoon het land uit (terwijl ze zich er nochtans op liet voorstaan een keihard beleid te voeren), liet de IND als een puinzooi achter, zette zich voor gek in de Hirsi Ali-kwestie en bleef zitten nadat het parlement haar naar huis had gestuurd (regels zijn regels, maar de vertrouwensregel is haar onbekend?).
Albayrak heeft inmiddels netjes en zonder al te veel rumoer het Generaal Pardon uitgevoerd, zodat ze nu net een jaar na haar indiensttreding oneindig veel meer van haar beleid heeft uitgevoerd dan daadkrachtige Rita. Waarom hoorden we Verdonk trouwens niet toen dit Pardon werd uitgevoerd? Twee redenen: één, Verdonk heeft zich voor de verkiezingen gigantisch lopen aanstellen en geroepen dat er bij het PvdA-beleid 200.000 allochtonen méér in aanmerking gingen komen voor het Pardon (dat werden er 800 meer) en twéé, ze is bezig met haar beweging Trots op Nederland, waarin ze het vólk haar programma wil laten bepalen.
’s Lands stuurvrouw, veinst ze te zijn, maar ze laat zich dus stuurloos meevoeren over de golven van het gepeupel. Ze praat weinig en als ze praat, praat ze in raadsels. De indruk die ze mij persoonlijk geeft is dat ze uitgepraat, uitgeblust en meningloos is. Maar dat kan even zo goed aan mij liggen, getuige het gegeven dat ze op dit moment – zonder programma – op ruim twintig zetels staat. Haar achterban prijst haar om haar daadkracht.
Misschien moet ze dan maar premier worden. Fortuyn was dood voor hij iets fout kon doen, dus het zou mooi zijn als ze even een jaartje alle Sjonnies laat inzien waarom intelligentere mensen over het algemeen niet op schertsfiguren als Verdonk, Wilders of Pastors stemmen. Zodra ze dan van haar voetstuk is gevallen zal de rust wederkeren en zullen de Tokkie-figuren mokkend roepen dat ze nooit meer gaan stemmen omdat hun held kapotgemaakt is door de zakkenvullers van de gevestigde orde.
Waar komt die naam dan vandaan? Ik weet het niet, niet van haar tijd als minister in ieder geval. Ze stuurde - ingegeven door je reinste willekeur - zo af en toe een illegale allochtoon het land uit (terwijl ze zich er nochtans op liet voorstaan een keihard beleid te voeren), liet de IND als een puinzooi achter, zette zich voor gek in de Hirsi Ali-kwestie en bleef zitten nadat het parlement haar naar huis had gestuurd (regels zijn regels, maar de vertrouwensregel is haar onbekend?).
Albayrak heeft inmiddels netjes en zonder al te veel rumoer het Generaal Pardon uitgevoerd, zodat ze nu net een jaar na haar indiensttreding oneindig veel meer van haar beleid heeft uitgevoerd dan daadkrachtige Rita. Waarom hoorden we Verdonk trouwens niet toen dit Pardon werd uitgevoerd? Twee redenen: één, Verdonk heeft zich voor de verkiezingen gigantisch lopen aanstellen en geroepen dat er bij het PvdA-beleid 200.000 allochtonen méér in aanmerking gingen komen voor het Pardon (dat werden er 800 meer) en twéé, ze is bezig met haar beweging Trots op Nederland, waarin ze het vólk haar programma wil laten bepalen.
’s Lands stuurvrouw, veinst ze te zijn, maar ze laat zich dus stuurloos meevoeren over de golven van het gepeupel. Ze praat weinig en als ze praat, praat ze in raadsels. De indruk die ze mij persoonlijk geeft is dat ze uitgepraat, uitgeblust en meningloos is. Maar dat kan even zo goed aan mij liggen, getuige het gegeven dat ze op dit moment – zonder programma – op ruim twintig zetels staat. Haar achterban prijst haar om haar daadkracht.
Misschien moet ze dan maar premier worden. Fortuyn was dood voor hij iets fout kon doen, dus het zou mooi zijn als ze even een jaartje alle Sjonnies laat inzien waarom intelligentere mensen over het algemeen niet op schertsfiguren als Verdonk, Wilders of Pastors stemmen. Zodra ze dan van haar voetstuk is gevallen zal de rust wederkeren en zullen de Tokkie-figuren mokkend roepen dat ze nooit meer gaan stemmen omdat hun held kapotgemaakt is door de zakkenvullers van de gevestigde orde.
vrijdag 9 mei 2008
Nieuwe vragen
Tony Blair was minister-president van het Britse eiland en Noord-Ierland en het eiland Man en toen had hij geen zin meer en toen kwam Gordon Brown en dan denk ik: zit toch gewoon je termijn uit man.
Vladimir Poetin was president van Rusland maar toen mocht hij niet meer en toen werd hij premier en toen schoof hij iemand naar voren waarvan specialisten zeggen dat hij wel eens het paard van Troje zou kunnen zijn die Poetins macht af gaat kalven. Slim van Poetin. Je moet niet een persoon kiezen die de naam heeft een ja-knikker te zijn want dan krijg je maar boe-geroep van de democratische wereld, en een daadwerkelijk paard van Troje moet je ook niet binnenhalen want dan kun je zelf als premier geen macht meer uitoefenen. Maar iemand die het paard van Troje zou kunnen zijn, dat is natuurlijk ideaal.
Ken Livingston was burgemeester van Londen en werd door de rechtse elite ‘Red Ken’ genoemd en noemde Bush de grootste bedreiging van de planeet en omhelste Moslimleiders en haalde Hugo Chavez zijn stad binnen alsof het Sinterklaas was – hij deed hem nog nét geen mijter op, maar dat zou er eens bij moeten komen. Toen kwam er een sjofele conservatief met een bloempotkapsel die bizarre verkiezingsbeloften deed die na te lezen zijn op zijn Wikipedia-pagina en die daarenboven eens openlijk zijn excuses heeft aangeboden aan een land, te weten Papoea-Nieuw-Guinea. Hij won de verkiezingen, werd burgemeester en nu zal de Labour-partij zijn langste tijd gehad hebben in de Britse regering.
Ellen Vogelaar en Lilianne Ploumen en Mariëtte Hamers en Sharon Dijksma moeten de Pvda redden, maar onderscheiden zich niet door handige mediaoptredens – ik zou best in willen zien dat vrouwen goed zijn in het bedrijven van politiek, maar dan moeten zij er niet voor gaan staan, zal ik maar zeggen.
Yves Leterme is ondertussen koud premier van België of er is alweer een crisis door dat tweetalengedoe in Brussel-Halle-Vilvoorde-Zottebroekendam-Kan-Mij-Het-Schelen; ik zou haast zeggen: bom erop en alles is opgelost.
John Mearsheimer is politiek onderzoeker naar lobbygroepen. Er is een Cubaanse lobby in Florida en een Joodse in New York en een boerenlobby in andere Swing States – staten die goeddeels bepalen wie de verkiezingen wint; en daarom zijn lobbygroepen zo machtig in Amerika. Mearsheimer had eerst onderzoek gedaan naar de boerenlobby en toen naar de Cubaanse en toen hij onderzoek deed naar de Joodse werd hij weggejouwd en moest hij ontslag nemen want over Joden mag je niets zeggen in Amerika. Waarom steunt Amerika Israel zo krampachtig terwijl ze er enkel arglistige represailles van Arabische zijde mee uitlokken, Amerika, dat zo gebaat zou zijn bij een goede band met Arabieren omwille van de olie?
Maar rare onderzoekers zijn niet eens nodig om nieuwe vragen op te werpen, daar zijn politici zelf goed genoeg in. Namens alle politicologen van Nederland die onderwerpen voor scripties en verslagen moeten blijven hebben zeg ik: bedankt.
Vladimir Poetin was president van Rusland maar toen mocht hij niet meer en toen werd hij premier en toen schoof hij iemand naar voren waarvan specialisten zeggen dat hij wel eens het paard van Troje zou kunnen zijn die Poetins macht af gaat kalven. Slim van Poetin. Je moet niet een persoon kiezen die de naam heeft een ja-knikker te zijn want dan krijg je maar boe-geroep van de democratische wereld, en een daadwerkelijk paard van Troje moet je ook niet binnenhalen want dan kun je zelf als premier geen macht meer uitoefenen. Maar iemand die het paard van Troje zou kunnen zijn, dat is natuurlijk ideaal.
Ken Livingston was burgemeester van Londen en werd door de rechtse elite ‘Red Ken’ genoemd en noemde Bush de grootste bedreiging van de planeet en omhelste Moslimleiders en haalde Hugo Chavez zijn stad binnen alsof het Sinterklaas was – hij deed hem nog nét geen mijter op, maar dat zou er eens bij moeten komen. Toen kwam er een sjofele conservatief met een bloempotkapsel die bizarre verkiezingsbeloften deed die na te lezen zijn op zijn Wikipedia-pagina en die daarenboven eens openlijk zijn excuses heeft aangeboden aan een land, te weten Papoea-Nieuw-Guinea. Hij won de verkiezingen, werd burgemeester en nu zal de Labour-partij zijn langste tijd gehad hebben in de Britse regering.
Ellen Vogelaar en Lilianne Ploumen en Mariëtte Hamers en Sharon Dijksma moeten de Pvda redden, maar onderscheiden zich niet door handige mediaoptredens – ik zou best in willen zien dat vrouwen goed zijn in het bedrijven van politiek, maar dan moeten zij er niet voor gaan staan, zal ik maar zeggen.
Yves Leterme is ondertussen koud premier van België of er is alweer een crisis door dat tweetalengedoe in Brussel-Halle-Vilvoorde-Zottebroekendam-Kan-Mij-Het-Schelen; ik zou haast zeggen: bom erop en alles is opgelost.
John Mearsheimer is politiek onderzoeker naar lobbygroepen. Er is een Cubaanse lobby in Florida en een Joodse in New York en een boerenlobby in andere Swing States – staten die goeddeels bepalen wie de verkiezingen wint; en daarom zijn lobbygroepen zo machtig in Amerika. Mearsheimer had eerst onderzoek gedaan naar de boerenlobby en toen naar de Cubaanse en toen hij onderzoek deed naar de Joodse werd hij weggejouwd en moest hij ontslag nemen want over Joden mag je niets zeggen in Amerika. Waarom steunt Amerika Israel zo krampachtig terwijl ze er enkel arglistige represailles van Arabische zijde mee uitlokken, Amerika, dat zo gebaat zou zijn bij een goede band met Arabieren omwille van de olie?
Maar rare onderzoekers zijn niet eens nodig om nieuwe vragen op te werpen, daar zijn politici zelf goed genoeg in. Namens alle politicologen van Nederland die onderwerpen voor scripties en verslagen moeten blijven hebben zeg ik: bedankt.
donderdag 18 oktober 2007
Hulde aan een lafbek
Omdat er mensen schijnen te zijn die wel mijn log lezen, maar niet driehaa:
Vijf jaar na dato hoor je nog wel eens wat over Fortuyn. Je leest nog wel eens wat over Fortuyn. Men refereert nog wel eens aan Fortuyn. Als de man van het volk. Als de man die de Nederlandse politiek wakkerschudde uit een sluimer van onvoorwaardelijke moslimverering. Als de grootste Nederlander aller tijden. Nu behoort dat laatste natuurlijk tot de common-nonsense , maar toch is het in alle kringen aanvaard om deze gestropdasde schreeuwlelijk te prijzen voor wat hij heeft bereikt. Wat heeft hij bereikt?
Fortuyn had er een zoektocht naar zijn politieke identiteit van 3 decennia op zitten, voordat hij in 2001 tot onze dienst stond. Met een koevoet was hij langs het politieke spectrum geslopen, maar de socialisten, Christen-democraten en liberalen lieten hem er niet tussen. Frustrerend. En wat doet een gefrustreerde politicus die zichzelf niet tussen de gevestigde orde kan wurmen? Die gaat lekker aan de buitenkant van het spectrum zitten. Ruimte zat, en je mag ook nog eens lekker dingen roepen. Dat hij daar niet 30 jaar eerder op gekomen was.
Dingen roepen. Dat is eigenlijk wel de erfenis van Fortuyn. Hij riep dat de Islam een achterlijke cultuur is, en er staat gelijk een peloton Nova-baarden klaar om uit te leggen wat hij daarmee eigenlijk bedoelde. Hetzelfde voor zijn andere holle leuzen. Lekker makkelijk. Hoezo waren de media tegen hem? Ze duwden hem precies in de gunstige wind. Ze maakten van die vermogende Bentleyverzameler een ware held van het gewone volk, en waren ook nog eens bereid zijn flinterdunne programma voor hem in te vullen.
Hoe dan ook, het Fortuyn gebeuren was een amusante afwisseling. De laatste verkiezingen was er weer de eeuwige botsing van ideologieën. Liberalen en Christen-democraten voeren al jaren hun zelfde verhaaltje op. Het zijn natuurlijk ook ideologieën die zeker hun sporen hebben verdiend. Beide stromingen hebben – evenals de sociaaldemocraten trouwens - tamelijk revolutionaire ideeën doorgevoerd, waar de politieke wereld ook echt op zat te wachten. En misschien hebben beide ideologieën nog wel meer ideeën, die misschien ook doorgevoerd zouden moeten worden, maar ze hebben ook hun zwaktes. Maar de lijstrekkers van de deze stromingen, Rutte en Balkenende, hadden ijzeren Rita en slinkse Maxim achter zich, om deze ook deze verkiezingen hun zwaktes op de achtergrond te krijgen. Standvastigheid en een eigen gezicht, dáár moest voor gevochten worden.
Wie had Bos achter zich om over zijn foutjes heen te praten? Niemand. Maar daar had hij een inventieve oplossing voor: hij gaf zijn fouten toe. Erg netjes. Maar de menigte, en zeker personen waarbij hun ideologie diep geworteld zit, zette Bos neer als draaikont, en riepen semi-verontwaardigd leuzen als “Waren het niet die rooien die al die jaren riepen dat….”
Want het respect gaat naar politici die diep weggezakt in hun zetel, en op verveelde wijze, hun zelfde stelling repeteren. De maatschappij verandert sneller dan het weer, maar de politicus krijgt zijn kudo’s en ontzag met standvastigheid.
Blair en Schröder hebben in hun essay ‘The Third Way’ opgesomd welke onderdelen van andere stromingen bruikbaar zijn om socialdemocratische doelen te bereiken. Bos’ acties staan dus niet op zich. Veel sociaaldemocraten zijn bezig van fouten te leren. Het lijkt me nogal een geruststellende gedachte, dat er politici zijn die hun doelen niet op de meest koppige, maar op de meest doeltreffende manier willen bereiken. Dat is revolutionair in de politiek, veel revolutionairder dan wanneer een kale relnicht uitspraken - die voorganger Bolkensteijn al jaren eerder deed – herhaalt, op een wat hoger volume.
Vooruit; het vergt moed om op consequente wijze een onredelijk asielbeleid uit te voeren. Het vergt moed om bij hoog en laag achter een christelijk sprookjesboek te blijven staan. Het vergt moed om je haar te bleken en met een Limburgs accent tegen Moslims te tieren. Maar het lijkt nog veel meer moed te vergen om soms laf te zijn. Om van vastgeroeste ideeën af te stappen, en open te staan voor de werkelijk beste oplossing. Om de Nederlandse politiek te doen ontwaken uit een sluimer van standvastigheid en ‘dingen roepen’.
Vijf jaar na dato hoor je nog wel eens wat over Fortuyn. Je leest nog wel eens wat over Fortuyn. Men refereert nog wel eens aan Fortuyn. Als de man van het volk. Als de man die de Nederlandse politiek wakkerschudde uit een sluimer van onvoorwaardelijke moslimverering. Als de grootste Nederlander aller tijden. Nu behoort dat laatste natuurlijk tot de common-nonsense , maar toch is het in alle kringen aanvaard om deze gestropdasde schreeuwlelijk te prijzen voor wat hij heeft bereikt. Wat heeft hij bereikt?
Fortuyn had er een zoektocht naar zijn politieke identiteit van 3 decennia op zitten, voordat hij in 2001 tot onze dienst stond. Met een koevoet was hij langs het politieke spectrum geslopen, maar de socialisten, Christen-democraten en liberalen lieten hem er niet tussen. Frustrerend. En wat doet een gefrustreerde politicus die zichzelf niet tussen de gevestigde orde kan wurmen? Die gaat lekker aan de buitenkant van het spectrum zitten. Ruimte zat, en je mag ook nog eens lekker dingen roepen. Dat hij daar niet 30 jaar eerder op gekomen was.
Dingen roepen. Dat is eigenlijk wel de erfenis van Fortuyn. Hij riep dat de Islam een achterlijke cultuur is, en er staat gelijk een peloton Nova-baarden klaar om uit te leggen wat hij daarmee eigenlijk bedoelde. Hetzelfde voor zijn andere holle leuzen. Lekker makkelijk. Hoezo waren de media tegen hem? Ze duwden hem precies in de gunstige wind. Ze maakten van die vermogende Bentleyverzameler een ware held van het gewone volk, en waren ook nog eens bereid zijn flinterdunne programma voor hem in te vullen.
Hoe dan ook, het Fortuyn gebeuren was een amusante afwisseling. De laatste verkiezingen was er weer de eeuwige botsing van ideologieën. Liberalen en Christen-democraten voeren al jaren hun zelfde verhaaltje op. Het zijn natuurlijk ook ideologieën die zeker hun sporen hebben verdiend. Beide stromingen hebben – evenals de sociaaldemocraten trouwens - tamelijk revolutionaire ideeën doorgevoerd, waar de politieke wereld ook echt op zat te wachten. En misschien hebben beide ideologieën nog wel meer ideeën, die misschien ook doorgevoerd zouden moeten worden, maar ze hebben ook hun zwaktes. Maar de lijstrekkers van de deze stromingen, Rutte en Balkenende, hadden ijzeren Rita en slinkse Maxim achter zich, om deze ook deze verkiezingen hun zwaktes op de achtergrond te krijgen. Standvastigheid en een eigen gezicht, dáár moest voor gevochten worden.
Wie had Bos achter zich om over zijn foutjes heen te praten? Niemand. Maar daar had hij een inventieve oplossing voor: hij gaf zijn fouten toe. Erg netjes. Maar de menigte, en zeker personen waarbij hun ideologie diep geworteld zit, zette Bos neer als draaikont, en riepen semi-verontwaardigd leuzen als “Waren het niet die rooien die al die jaren riepen dat….”
Want het respect gaat naar politici die diep weggezakt in hun zetel, en op verveelde wijze, hun zelfde stelling repeteren. De maatschappij verandert sneller dan het weer, maar de politicus krijgt zijn kudo’s en ontzag met standvastigheid.
Blair en Schröder hebben in hun essay ‘The Third Way’ opgesomd welke onderdelen van andere stromingen bruikbaar zijn om socialdemocratische doelen te bereiken. Bos’ acties staan dus niet op zich. Veel sociaaldemocraten zijn bezig van fouten te leren. Het lijkt me nogal een geruststellende gedachte, dat er politici zijn die hun doelen niet op de meest koppige, maar op de meest doeltreffende manier willen bereiken. Dat is revolutionair in de politiek, veel revolutionairder dan wanneer een kale relnicht uitspraken - die voorganger Bolkensteijn al jaren eerder deed – herhaalt, op een wat hoger volume.
Vooruit; het vergt moed om op consequente wijze een onredelijk asielbeleid uit te voeren. Het vergt moed om bij hoog en laag achter een christelijk sprookjesboek te blijven staan. Het vergt moed om je haar te bleken en met een Limburgs accent tegen Moslims te tieren. Maar het lijkt nog veel meer moed te vergen om soms laf te zijn. Om van vastgeroeste ideeën af te stappen, en open te staan voor de werkelijk beste oplossing. Om de Nederlandse politiek te doen ontwaken uit een sluimer van standvastigheid en ‘dingen roepen’.
dinsdag 21 augustus 2007
FYROM
Het roept altijd wat lacherige reacties op tijdens het Eurovisie songfestival. "FORMER YUGOSLAV REPUBLIC OF MACEDONIA, TEN POINTS". Waarom zeggen die Engelsen en Fransen niet gewoon Macedonië?
Het heeft ermee te maken dat de naam Macedonië gevoelig ligt bij de Grieken. Het noordelijke deel van Griekenland heeft namelijk ook die naam. Griekenland drong er op aan om het verschil tussen de twee 'Macedoniën' duidelijk naar voren te laten komen. Daarom is in de VN bepaald dat Macedonië in het internationale verkeer als 'Former Yugoslav Republic of Macedonia' wordt aangeduid. Volgens wikipedia kennen de Grieken het land thans als ΠΓΔΜ; spreek uit: Poe-ghoe-dhoe-moe (Wellicht een fictieve naam? Uit flauwheid? Dat zou hilarisch zijn in ieder geval. Stel je voor dat Friesland zich van Nederland afscheidt, Nederland dat met tegenzin erkent, en het voortaan 'Wukkie-tukkie-flukkieland' noemt.)
Nederland vond deze discussie evenwel onzin en besloot Macedonië gewoon als Macedonië te erkennen. Toen een Griekse DJ daar lucht van kreeg, riep hij op tot een boycot van Nederlandse producten. Ik heb van de week in een jaarboek een foto gezien van een rek Nederlandse kazen in een Griekse supermarkt, waarbij een bordje stond met een tekst in de trant van 'Gelieve deze producten niet te kopen, ze komen uit Nederland, het land dat ons eer en trots wil aantasten'. Jammergenoeg kan ik dit plaatje niet op internet vinden. (Een andere bron sprak overigens van een boycot van de Griekse staat zelf, er is sowieso weinig op internet te vinden over deze gebeurtenissen.)
Toenmalig premier Lubbers reageerde aanvankelijk lacherig op de boycot, maar toen bedrijven als Heineken door deze boycot werkelijk afname van hun afzet waarnamen, ging Lubbers overstag en besloot Nederland tijdelijk (en officieel nog altijd tijdelijk) Macedonië als de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië te erkennen.
Het heeft ermee te maken dat de naam Macedonië gevoelig ligt bij de Grieken. Het noordelijke deel van Griekenland heeft namelijk ook die naam. Griekenland drong er op aan om het verschil tussen de twee 'Macedoniën' duidelijk naar voren te laten komen. Daarom is in de VN bepaald dat Macedonië in het internationale verkeer als 'Former Yugoslav Republic of Macedonia' wordt aangeduid. Volgens wikipedia kennen de Grieken het land thans als ΠΓΔΜ; spreek uit: Poe-ghoe-dhoe-moe (Wellicht een fictieve naam? Uit flauwheid? Dat zou hilarisch zijn in ieder geval. Stel je voor dat Friesland zich van Nederland afscheidt, Nederland dat met tegenzin erkent, en het voortaan 'Wukkie-tukkie-flukkieland' noemt.)
Nederland vond deze discussie evenwel onzin en besloot Macedonië gewoon als Macedonië te erkennen. Toen een Griekse DJ daar lucht van kreeg, riep hij op tot een boycot van Nederlandse producten. Ik heb van de week in een jaarboek een foto gezien van een rek Nederlandse kazen in een Griekse supermarkt, waarbij een bordje stond met een tekst in de trant van 'Gelieve deze producten niet te kopen, ze komen uit Nederland, het land dat ons eer en trots wil aantasten'. Jammergenoeg kan ik dit plaatje niet op internet vinden. (Een andere bron sprak overigens van een boycot van de Griekse staat zelf, er is sowieso weinig op internet te vinden over deze gebeurtenissen.)
Toenmalig premier Lubbers reageerde aanvankelijk lacherig op de boycot, maar toen bedrijven als Heineken door deze boycot werkelijk afname van hun afzet waarnamen, ging Lubbers overstag en besloot Nederland tijdelijk (en officieel nog altijd tijdelijk) Macedonië als de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië te erkennen.
Abonneren op:
Posts (Atom)