Holsappel - Schiphol

http://ongekendtalent.nl/vibeplayer/player/item/14721

Props voor deze schier onbekende band uit Zwolle. Knappe overgang van melancholie naar humor. Luistert!

25/2009

Hier! Nu! Heute!: mijn langverwachte toonaangevende jaarlijkse top 25 liedjes.
De beste nummers van 2009:

1. Nick Cave & The Bad Seeds - Dig, Lazarus, Dig!!!
2. Wolf Parade – Californian Dreamer
3. Wolf Parade - An Animal In Your Care
4. Brett Anderson - Blessed
5. Deerhunter - Nothing Ever Happened
6. Silver Jews - My Pillow Is The Treshold
7. The Do - On My Shoulders
8. Deerhunter - Never Stops
9. The Cure - The Scream
10. TV On The Radio - D.L.Z.
11. Madrugada - Valley Of Deception
12. Elbow - Grounds For Divorce
13. Sun Kil Moon - Lost Verses
14. R.E.M. - Supernatural Superserious
15. The Long Blondes - Century
16. My Morning Jacket - Evil Urges
17. Okkervil River - Stairy Stars
18. Coldplay - Viva La Vida
19. Bon Iver - Skinny Love
20. The Fall - 50 Year Old Man
21. Xiu Xiu - You're Pregnant, you're dead
22. The Gutter Twins - All Misery/Flowers
23. Die Blöte Geschwistern Liebermann - Imposante Roofvogels Verpozen Zich Boven De Leegheid Van Absolutie En Verliezen Overzicht
24. The Walkmen - On The Water
25. Throw Me The Statue - About To Walk

15 beste albums ooit

Omdat het alweer een jaartje terug is..

15. Afghan Whigs - Black Love
LOOOOOOOOOVEEEEEE LOOOOOOOOVEEEEEE OH YEAAAAAH ONE TWO THREE FOUR BABIIIIIIIH!

14. The Fall - Hex Enduction Hour
Hoe vaak je hem ook luistert, Mark E. Smith kan niet zingen. Maar wat een heerlijk dwars tegendraads album isse-dit.

13. David Bowie - Ziggy Stardust
Oja, een sterreman. Is er leven op maaaars? Ah, daar zullen we majoor Tom hebben. Whatever, wereldplaat.

12. Strangelove - Love And Other Demons
Strangelove maakte hele goede liedjes

11. Madrugada - The Nightly Disease
Langzame, onderhuidse, broeiende muziek.

10. Sunset Rubdown - Random Spirit Lover
Zeer drukke muziek waar je in de eerste instantie met de beste wil van de wereld geen touw aan vast kan knopen. Ik stuurde hiervan een nummer naar Paul en ik kreeg één woord terug als reactie: chaos. Maar bij herbeluistering maakt het gevoel van chaos plaats voor het gevoel dat je door een professionele coureur achterop een motor met volle snelheid door een bocht wordt geslingerd: je weet dat je je begeeft op het randje van wat 'goed' is, en daarom is het supergoed.

09. Swans - The Great Annihilator
Donkere, jagende muziek met lethargische vocalen. Soms slepend, soms opzwepend, maar overal spannend. Klasse-CD.

08. Ride - Nowhere
The Smiths meets takkeherrie. Shoegaze met een zalvende zanger. Het werkt, kennelijk. Het nummer Vapour Trail benadert de perfectie.

07. Suede - Dog Man Star
Ai, nu komen de erg goede CD's. Nooit gedacht dat een band met zulke megadecadente lyrics met muziek die aan alle kanten galmt me zo kan grijpen. Maar Suede heeft gewoon de X-factor. Een band met uitstraling en gevoel voor het in elkaar zetten van een goed liedje. Vooral mooi voor koude winternachten.

06. Modest Mouse - Good News For People Who Love Bad News
Hey Erik, jij als Modest Mouse-adept hoort toch een of andere Bulgaarse misdruk van hun eerste single het beste Modest Mouse-album te vinden? Waarom dit commerciele wangedrocht? Nou: vanwege The View, Bukowski, The World At Large en Ocean Breathes Salty, bijvoorbeeld.

05. Slowdive - Souvlaki
Emotionele CD. Als echte man ga je natuurlijk niet toegeven dat je kan janken om muziek, dus zeg ik dat ook maar niet van het bloedstollende Here She Comes. Voor de rest is alles zo heerlijk omfloerst op deze CD. Het is zo'n rustige muziek, maar toch weet je dat er zoveel interessants in gebeurt. Zachte muziek om keihard af te spelen.

04. The Cure - Faith
Een album dat alle vocht uit je lichaam slurpt. IJzig, kil en bovenal gewoon ontzettend goed. Op Doubt na staat er geen enkel nummer op dat geen vijf sterren verdient en daarom is dit het beste album van deze Godenband.

03. Pulp - Different Class
Halverwege de jaren '90 was de koude oorlog afgelopen en de heersende opinie was dat we aan het einde van de geschiedenis zaten - de democratie had gezegevied. Het hippietijperk was voorbij, iedereen leefde in deze superieure bestuursvorm en niemand hoefde meer te vechten voor zijn idealen.
Het Groot-Brittannië van die tijd was er één van gelijkgestemden, ofwel: van grijze muizen. Het über-Britse Pulp, met hun enigszins goedkoop aandoende arrangementen, wist de feeling van deze tijd subliem in een album te vatten. Op het eerste gehoor is dit album één groot feest, maar ergens onder de goede melodieën en de breed uitgewaaierde synthesizers ligt een serieus statement... een wanhoopsschreeuw, een verwoede poging om te ontsnappen aan de massa. Daarbij zijn de lyrics van Pulp vrijwel onbenaderbaar.

02. The Smiths - Meat Is Murder
Waar gaan die hele Smiths nu over? Waarom zou je luisteren naar een oude mopperpaus met een kinnebak zonder weerga? Ik weet het niet, het grijpt me gewoon. The Smiths vond ik al vanaf het eerste nummer dat ik van ze hoorde geweldige muziek maken, en het is een van de enige bands die ik al jaren achter elkaar onverminderd luister. Morrissey's humor, zijn stem, de geweldige jingle-jangle gitaren van Marr, iedereen mag het een topzware zeurband noemen maar dan zet ik The Headmaster Ritual, How Soon Is Now of Barbarism Begins At Home nog eens op.

01. Built To Spill - Perfect From Now On
Is Built To Spill de beste band ooit? Er valt wat tegenin te brengen. De bandnaam klinkt gay, de liedjes zijn lastig te doorgronden en de zanger heeft een buik en een baard en een kale kop met lang haar aan de zijkanten. Maar dit album suist en giert, en de plooien willen alle kanten opspringen wat een onderhuidse onrust veroorzaakt die maar zelden in de muziekgeschiedenis vertoond is. Er zijn zoveel goede muzikale ideeen in deze CD verwerkt en daarom broeit en groeit en gloeit en bloeit en boeit het haast iedere seconde.

Als ik mijn Last-lijst nooit gewist had

...dan zou hij er nu zo uitzien (tussen haakjes de positie van de band op m'n huidige lijst):

1. Modest Mouse 1636 (3)
2. The Smiths 1089 (1)
3. Interpol 852 (27)
4. Built To Spill 624 (4)
5. Pavement 616 (5)
6. The Cure 603 (9)
7. Maxïmo Park 595 (69)
8. Morrissey 573 (7)
9. Pulp 525 (2)
10. The Fall 503 (11)
11. Suede 443 (6)
12. Wolf Parade 435 (16)
13. Silver Jews 429 (35)
14. Pixies 422 (51)
15. Joy Division 419 (46)
16. Figurines 390 (112)
17. Afghan Whigs 341 (8)
18. Sunset Rubdown 324 (20)
19. Slowdive 324 (10)
20. Editors 291 (117)

Abe Vigoda leeft

In 1982, People magazine erroneously declared him dead. Vigoda took the error with good humor, posing for a photograph showing him sitting up in a coffin, holding the magazine in question. This rumor was nearly started again in 1987 when a reporter for Secaucus, New Jersey television station WWOR, Channel 9 erroneously referred to him as "the late Abe Vigoda".[citation needed] She corrected herself on the air the next day.

Erroneous reports of Vigoda's death as well as questions of whether he is alive or dead have become a running joke:

-A Late Night with David Letterman skit showed Letterman trying to summon Vigoda's ghost. Vigoda then walked in and declared, "I'm not dead, you idiot!"
In a Comedy Central Roast of Drew Carey, with Abe Vigoda present in the audience, comedian Jeffrey Ross stated "and my one regret is that Abe Vigoda isn't alive to see this." He followed that with "Drew, you go to Vegas, what's the over-under on Abe Vigoda?"
-In 2002, Greg Galcik recorded a song "Abe Vigoda's Dead", a parody of "Bela Lugosi's Dead" by Bauhaus. (Whahahaha!)
The Web site at abevigoda.com, run by an outside party, has as its sole purpose a status announcement of whether the actor is alive or dead.
-In the show "Yes, Dear" Jimmy writes a song titled "Things I Think About at Work" with a line that says "I wonder if Abe Vigoda's still alive".
-In 2004, Bob Vesterman created the "Abe Vigoda Status" add-on for the Firefox web browser. General release of the extension on February 14, 2005 overwhelmed abevigoda.com with traffic.
-A November 2006 Conan O'Brien sketch showed an audience member summoning the dead. The "deceased person" turned out to be Vigoda.

Vergeet vooral niet elke dag http://www.abevigoda.com/ te checken.

Het geluk van Sjonnies (II)

[Lees eerst deel I]

Geobsedeerd als ik geraakt was door het bewuste lied van New Four heb ik contact gezocht met de leden (ik wou typen: helden) van de band:

Goededag,

Ik ken New Four al geruime tijd en mijn beeld van jullie band is dat het iedere keer een groot feest is, om niet te zeggen een gekkenhuis, als jullie van je hebben laten horen. Nu weet ik dus dat jullie vooral thuis zijn in vrolijke oppeppende liedjes en in meezingbare Nederlandse smartlappen met een kwinkslag.

Afgelopen zaterdag was ik in mijn vaste poolcafe met mijn maten Constant en Ben en toen hoorde ik een nummer waarin ik vaag jullie stijl herkende. Enig nazoekwerk leverde op dat het nummer "Mijn geluk dat komt nog wel heet", en inderdaad van jullie hand was. Nu heb ik enkele vragen over dit nummer:
Is dit nummer nog ergens verkrijgbaar (wellicht kunnen jullie me een mp3 toezenden)?
Is het inderdaad uit 1974?
Waarom is de stijl van dit nummer zoveel larmoyanter dan de rest van jullie werk? Waren jullie in een fase waarin jullie experimenteerden met stijlen, wellicht beinvloed door de Engelse post-punk-beweging?

Als jullie nog meer informatie over dit nummer hebben hoor ik die natuurlijk ook graag! Met vriendelijke groet,
Erik

Ondanks dat het een oud nummer betreft dat uit het collectieve geheugen gewist is, kreeg ik binnen een half uur elektronische post terug:

Hier het nummer waar je naar vroeg
het is er inderdaad een van 1974
Wat de stijl van het liedje betreft
Je moet eens wat proberen niet...?
Tegenwoordig wordt het ook allemaal wat moderner
ach ja je mot met de tijd mee zullen we maar zeggen
veel plezier met het liedje...en volg New Four gewoon door je zult de komende tijd nog veel gaan horen

En het nummer kreeg ik als mp3 meegestuurd. New Four four evarhrhr!

Het geluk van Sjonnies

Vorige zaterdag poolde ik met Paul en Michael in het poolcafé Libre te Oss. Ze draaiden er typische vrachtwagenchauffeurmuziek, dat wil zeggen: geelgedraaide Engelse plattelandsbands als Dire Straits en veel Nederlandse smartlappen. Vooral die smartlappen sprongen in het oog (oor) omdat ze werkelijk geen cliché uit de weg gingen. Meestal konden we het vervolg van een couplet al voorspellen als er nog maar een paar woorden gezongen waren – het ging over rozen en orchideeën, want het leven duurt maar even, je kent het wel.

Het geweldigste nummer was een soort Gothic-variant van een smartlap. We waren nietsvermoedend aan het poolen, toen het nummer inzette - met een zwaar lijzige Sjonniestem die zong:

Ik heb in m'n leeeeven nooit een beetje geluk gekend

Ik verslikte me in mijn cola, Paul in zijn bier en Michael in een biljartbal. Was dit nummer serieus? Soit, het refrein dan:

Mijn geluk dat komt nog wel, ook al duurt 't nog
zo lang
Mijn geluk dat komt nog wel, voor de liefde ben ik
niet bang
Mijn geluk dat komt nog wel, ook al duurt 't nog
zo lang
Mijn geluk dat komt nog wel, voor de liefde ben ik
niet bang

Ja, dit nummer is zwaar serieus. Het in 1974 uitgebracht door de smartlapband band New Four leert een google-sessie me, een Nederlandstalige band die volgens hun website al jaren aan de weg timmert in het circuit. Helaas is over dit specifieke nummer niet meer informatie te vinden.

Toch intrigeert het nummer (is dat werkwoord ook niet-wederkerend te gebruiken?). De doelgroep is overwaarschijnlijk een zeer trieste: niet al te snuggere lelijke vrijgezelle kampoveertigers. Ik beeld me in ieder geval in dat deze mensen massaal troost vinden bij dit nummer. Voor de band New Four is het geluk inderdaad gekomen: aan hun site te zien worden ze 34 jaar na dato nog steeds geboekt en hebben ze zich toegelegd op “covers van U2, Tina Turner en polka’s voor opa en oma”. Het zou grappiger zijn als de band vandaag de dag bestond uit oude volkszangers die zwarte make-up en pruiken droegen, maar je moet iedereen maar hun geluk gunnen.

Shoegaze en Balzac

Ik ben soort van dronken, en daarom ga ik me wagen aan een stukje onbeschaamd pretentieuze keukentafelfilosofie, naar aanleiding van citaten uit een roman die ik las:

"Strikt genomen bestaat tekenen niet! [..] De lijn is het middel waardoor de mens zich rekenschap geeft van de uitwerking van het licht op de dingen; maar in de natuur waar alles gevuld is bestaan geen lijnen; [..] Ik laat de lijnen dan ook niet ophouden, de omtrekken gaan schuil onder een nevel van blonde en warme halftinten die het onmogelijk maakt precies de vinger te leggen op de plaats waar omtrekken en achtergronden elkaar ontmoeten"

Aldus Frenhofer, een oude schilder in het boek Le Chef-d' oeuvre inconnu van Honore de Balzac (hihi, die man heet Balzak). Hij heeft zijn leven eraan besteed een schilderij te maken dat 'leeft' - meerbepaald: een vrouw te tekenen die het leven van een echte vrouw uitademt. Dit werk heeft hij uiteindelijk voltooid en daar is hij nogal in zijn nopjes mee, hij raakt zelfs totaal in vervoering als hij naar zijn eigen schilderij kijkt. Enthousiast laat hij het werk aan twee van zijn leerlingen zien:

"'Ha!' riep hij [Frenhofer] uit, ' op zoveel volmaaktheid waren jullie niet voorbereid! Jullie staan voor een vrouw en je zoekt een schilderij. Op dit doek is zoveel diepte, de lucht is zo echt, dat ze voor jullie niet te onderscheiden is van de lucht die ons omringd. Waar is de kunst? Weg, verdwenen! Dit is de levende gestalte van een meisje."

De leerlingen zijn evenwel niet enthousiast:

"'Ziet gij iets?' vroeg Poussin aan Pourbus.
'Neen, jij?'
'Niets.'
[..]
'De oude lansknecht houdt ons voor de gek', zei Poussin en ging weer voor het vermeende schilderij staan. 'Ik zie daar niet meer dan een verwarde massa kleuren, bijeengehouden door een veelheid van grillige lijnen in een muur van verfkorsten.'"

De overpeinzing die ik had, is de parallel die te trekken valt tussen Frenhofers benadering van perfecte schilderkunst en de benadering van een bepaalde stroming in de muziek, te weten de shoegaze/dreampop-muziek die begin jaren '90 opkwam. Frenhofer bepleit dat een schilderij dat nastreeft de levende realiteit uit te drukken niet uit duidelijke lijnen moet bestaan, maar dat alleen door een flinke kleurennevel schoonheid kan ontstaan - hoe ontoegankelijk dat ook is voor degene die deze benadering voor de eerste maal aanschouwt. Ditzelfde gevoel heb ik als in naar My Bloody Valentine of Slowdive luister: de liedjes komen uit de verf (o, de parallel) omdat ze gehuld zijn in een muur van nevel; geen noot is eenvormig, en juist daarom klinkt het zo echt. Er valt zoveel te ontdekken in de nummers. Alhier:

My Bloody Valentine: deze en deze,
Slowdive: ditte (alleen het eerste nummer) en datte
Ride: D'n dieje; deze heb ik zelf geupload.

Natuurlijk is deze benadering van muziek een ijzig glad pad, omdat het risico slechts interessantdoenerij te bezigen flagrant op de loer ligt - het eerste nummer van MBV balanceert misschien op het randje. (In dat kader: wee een band als Tool, die leentjebuur speelde bij de Shoegaze-beweging, maar vergat enige schoonheid in de muziek te verwerken - of die band is gewoon niet voor mijn oren weggelegd.) In nuchtere toestand luister ik trouwens minstens net zo graag naar de down-to-earth Indie of Britpop van deze wereld.

Muzieklijstje

Want dat is alweer een poosje terug. Vandaag: mijn top 5 favoriete lied'ren van mijn 15 favoiete bands volgens Last.

Pulp
1. Monday Morning
2. Wickerman
3. Razzmatazz
4. Common People
5. Aborigines

The Smiths
1. Paint A Vulgar Picture
2. Barbarism Begins At Home
3. There Is A Light That Never Goes Out
4. This Charming Man
5. The Headmaster Ritual

Modest Mouse
1. Ocean Breathes Salty
2. Dark Center Of The Universe
3. Talking Shit About A Pretty Sunset
4. World At Large
5. Styrofoam Boots/It's All Nice On Ice, Alright

Built to Spill
1. Car
2. Liar
3. The Weather
4. Randy Described Eternity
5. Untrustable pt. 2 (About Someone Else)

Pavement
1. Gold Soundz
2. Here
3. No Life Singed Her
4. Stereo
5. Shady Lane

Suede
1. New Generation
2. By The Sea
3. The Asphalt World
4. Animal Nitrate
5. Still Life

Morrissey
1. Speedway
2. Now My Heart Is Full
3. Everyday Is Like Sunday
4. The Boy Racer
5. Girl Least Likely To

Afghan Whigs
1. Bulletproof
2. Gentlemen
3. Debonair
4. Going To Town
5. Brother Woodrow/Closing Prayer

The Cure
1. Lovesong
2. There Is No If ..
3. One Hundred Years
4. The Funeral Party
5. In Between Days

The Fall
1. Hip Priest
2. Blindness
3. Crop/Dust
4. I Am Damo Suzuki
5. And This Day

Slowdive
1. Here She Comes
2. Dagger
3. 40 Days
4. Machine Gun
5. When The Sun Hits

Okkervil River
1. Black
2. Our Life Is Not A Movie Or Maybe
3. The President's Dead
4. It Ends With A Fall
5. For Real

Madrugada
1. Majesty
2. The Frontman
3. The Kids Are On Highstreet
4. Step In This Room And Dance For Me
5. Hands Up - I Love You

Ride
1. Vapour Trail
2. Polar Bear
3. Leave Them All Behind
4. Cool Your Boots
5. Taste

Wolf Parade
1. This Heart's On Fire
2. Californian Dreamer
3. Fine Young Cannibals
4. Modern World
5. I'll Believe In Anything

Randy Described Eternity

Één van de beste albums ooit is Perfect From Now On van de Amerikaanse band Built To Spill. Het viel me pas onlangs op hoe zinnebeeldig de eerste regels van het album zijn, van het openingsnummer Randy Described Eternity:

"Every thousand years / this metal sphere / ten times the size of Jupiter / floats just a few yards past the earth / you climb on your roof / and take a swipe at it / with a single feather / hit it once every thousand years / until you've worn it down / to the size of a pea"

Wel, dat is verdulle lang werk.

:')

Shine On is the second album by Australian Rock band Jet, released in early October 2006.

Critical reaction to the album was mixed; British music magazine NME, for instance, called the record "another joyfully old-fashioned rock'n'roll album immersed in the classics,"[1] while the American review site Pitchfork Media posted a review containing only a video clip of a chimpanzee urinating into its own mouth.[2]

(Wikipedia)

25/2007

Omdat ik weer eens een verloren kwartiertje had: hier de 25 beste nummers van 2007. Ik dacht eerst dat ik amper aan de tien zou komen, maar blijkbaar is er erg veel zooi in 2007 uitgebracht waarvan ik dacht dat het ouder was.

1. Okkervil River – Our Live Is Not A Movie Or Maybe
2. Sunset Rubdown – The Mending Of The Gown
3. Interpol – Pioneer To The Falls
4. Animal Collective - For Reverend Green
5. Modest Mouse – Little Motel
6. Of Montreal - Heimdalsgate Like A Promethean Curse
7. Arcade Fire – (Antichrist Television Blues)
8. Voxtrot - Stephen
9. Interpol – No I In Threesome
10. Okkervil River – Plus Ones
11. Art Brut – People In Love
12. Maxïmo Park – Our Velocity
13. Menomena – Rotten Hell
14. Interpol - Mammoth
15. Modest Mouse – Spitting Venom
16. The National – Fake Empire
17. Animal Collective – Chores
18. Battles - Atlas
19. Sunset Rubdown - Colt Stands Up, Grows Horns
20. Two Gallants - The Hand That Held Me Down
21. Andrew Bird – Heretics
22. Kings Of Leon – On Call
23. Beirut – Nantes
24. Les Savy Fav – What Wolves Would Do
25. Elliot Smith – High Times

Beter dan The Smiths

Passage uit: Herman Brusselmans, Bloemen op mijn graf

"'Zo zo, Radiohead...' zei boer Tyteca, aan zijn pijpje puffend, 'is dat niet een van die nieuwe bandjes? Ik moet eerlijk zijn, ik volg het niet echt meer sinds The Smiths zijn gesplit. Weet je nog, Frieda, dat de dag waarop The Smiths splitten de enige dag in mijn carrière is geweest waarop ik de koeien niet gemolken heb?' 'Ja, dat herinner ik me nog goed,' zei tante Frieda, naarstig verderbordurend, 'je was er het hart van in. Zoals The Smiths komt er nooit meer een Engelse band zei je tegen iedereen die het horen wilde. En ondertussen moest ik in m'n eentje de koeien melken die dag. Zeer zeker dat ik het niet ben vergeten, van m'n leven niet.'

'Als het een troost zal zijn, boer Tyteca,' moeide Deborah zich familair, 'volgens mij is Radiohead een betere Engelse band dan the Smiths.'

Dat had ze beter niet kunnen zeggen. De stomme hoer. Maar het was te laat.

'Wát?!' brulde boer Tyteca reeds half buiten zinnen en bij hem scheelt dat niet veel met geheel buiten zinnen, 'beter dan The Smiths! Mijn huis uit, jij kreng!' En tegen mij: "Je bent altijd mijn favoriete neef geweest, Herman, maar als je zulke rotwijven m'n kot inbrengt wil ik je niet langer onder ogen hebben!' 'Boer Tyteca! Blijf kalm!' probeerde tante Frieda nog, 'Herman kan er toch niks aan verhelpen dat zijn verloofde een teef is die maar beter nooit geboren had kunnen worden?' 'Ja, dat kan hij wél!' schreeuwde boer Tyteca, en hij greep naar zijn mes."

Media

Er reageert hier geen hond meer, en omdat ik graag inspeel op mijn publiek: hier een log die mogelijk geen hond zal interesseren.

Ik heb van de week geheel belangeloos mijn mediabibliotheek op orde geholpen, wat wil zeggen: alle bestanden de juiste naam geven, dubbele bestanden weggooien, dat soort dingen. Dit zijn mijn bevindingen:

Totaal aan liedjes: 4619
Grootte: 25,6 GB
Bands waarvan ik de meeste liedjes heb:
1. Modest Mouse 188
2. Pavement 97
3. The Fall 74
Meeste versies van één nummer:
Modest Mouse - Dramamine (5)
The Cure - A Forest (4)
Langste nummers:
1. Godspeed You! Black Emperor - Static: Terrible Canyons of Static [22:35]
2. Can - Halleluwah [18:32]
3. Godspeed You! Black Emperor - East Hastings [17:58]
4. Yo La Tengo - Night Falls On Hoboken [17:42]
5. Porcupine Tree - Anesthetize [17:39]
Nummer met de kleinste unieke lengte: (van boven de twee minuten)
Queen - March Of The Black Queen [6:03]
Nummer dat ik alhet langst niet heb afgespeeld op deze pc
Drafi Deutscher - Marmor Stein Und Eisen Bricht [vrijdag 6 juni 2006]
Oudste Nummer:
Woody Guthrie - This Land Is My Land [1951]

Bizarre opnames

Aardige site om wat door te bladeren: spuuglelijke hoezen van platen van langvergeten Amerikaanse artiesten, te www.bizarrerecords.com. Damn, er zitten erge tussen.

Top 25

In het kader van de Fok-albumtop 100 heb ik géén albumtop 100 samengesteld, maar wel een top 25. Dus hier, dé vijfentwintig albums die iedere Roermondse binnenhuisarchitect in zijn kast moet hebben staan:

1. Modest Mouse - The Lonesome Crowded West



[Niet de meest bekende CD van Modest Mouse, en een jaar lang vond ik dit eigenlijk een overwegende boutplaat. Maar als je eenmaal de structuur in de rommelige mesthoop liedjes vindt, kun je weinig anders dan dit het beste album ooit vinden.]

2. The Smiths - Meat Is Murder



[The Smiths scherper, funkier en vegetarischer dan ooit.]

3. The Fall - Hex Enduction Hour



[The Fall veegt de vloer aan met het cliché dat bands met onooglijk lelijke zangers die niet kunnen zingen en daarom maar een soort proclamerende halfzang beoefenen, met teksten die zeer waarschijnlijk nergens over gaan, maar niettemin 'gezongen' worden alsof het om de wet zelve gaat, niet hoog in een albumtop 25 kunnen komen. Al was het maar om het openingsnummer.]

4. Interpol - Turn On The Bright Lights
5. Built To Spill - Perfect From Now On
6. The Cure - The Head On The Door
7. Modest Mouse - The Moon & Antartica
8. Television - Marquee Moon
9. Joy Division - Unknown Pleasures
10. Morrissey - Viva Hate
11. Wolf Parade - Apologies To The Queen Mary
12. Pavement - Brighten The Corners
13. Pavement - Slanted & Enchanted
14. Suede - Dog Man Star
15. Pulp - This Is Hardcore
16. The Deadly Snakes - Ode To Joy
17. Pixies - Doolittle
18. The Smiths - Strangeways, Here We Come
19. Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
20. Sonic Youth - Goo
21. Okkervil River - Black Sheep Boy
22. Maxïmo Park - A Certain Trigger
23. Can - Tago Mago
24. Grandaddy - The Sophtware Slump
25. Afghan Whigs - Gentleman

Klacht: ik word lastiggevallen door Radiohead-extremisten

Omdat er mensen schijnen te zijn die wel mijn log lezen, maar niet mijn journals op last:

Acharme ik, ach God zie deze ziel lijden. Waarom wil nou iedereen met me over de nieuwe Radiohead praten? Ik wil helemaal niet mijn mening geven over Radiohead. En het frappante: niemand geeft ooit een zak om welke mening dan ook van mij, maar als het op Radiohead aankomt weet men me ineens te vinden.

Radiohead. Hun verhaal is simpel. Vroeger maakten ze intelligente liedjes over leven, liefde en andere grote dingen. Sommige nummers waren tof, andere wat minder tof, maar het was best een best een band die genoemd mocht worden in het rijtje 'overbevissing', 'klarinet', 'wokpan' en 'Vladimir Poetin'. Of in welk rijtje dan ook.

Daarna maakten ze een soort onnavolgbare electropop, dat met Thom Yorke's stem erbij veel wegheeft van een huilende Bassie met een koffiezetapparaat op de achtergrond. Moet gezegd: Idioteque is wel tof.

Nu hebben ze een nieuw album uit mét een lelijke hoes én meer electro en het laat me koud. Tsjakka.