Als Jezus niet bestaat,
Rechtstaat, bescherm mij
Rechtstaat, ontfermt gij zich over mijn vervreemde lijf?
Geef me inzicht, geef me voetlicht, wees mijn vader, wees mijn voogd
Geef de waarborging van welzijn, die een rechtstaat beoogt
En ik wil ook van mijn pijn af, zo langzamerhand
We zijn in 2008, in een rijk Westers land
Als Jezus niet bestaat,
Rechtstaat, bescherm mij
Rechtstaat, ontfermt gij zich over mijn vervreemde lijf?
Spreken de feiten voor zich of heb ik geen overzicht?
Vind ik berusting in mijn woede juist omdát jullie die voeden?
Gij zijt alom en alwetentend, dus rechtstaat vertel:
WAAR IS DE WAARHEID EN WAAR BEN IK ZELF?
Als Jezus niet bestaat,
Rechtstaat, bescherm mij
Rechtstaat, ontfermt gij zich over mijn vervreemde lijf?
zondag 5 oktober 2008
maandag 22 september 2008
Terrorisme in Ravenstein
Goed nieuws voor Hirsch Ballin; hij hoeft niet bang te zijn voor de eerste Moslim-aanslag in Nederland. Die heeft namelijk al lang geleden plaats gevonden.
Een Franse auto met explosieven. El Fatah, de PLO, de zwarte September-beweging, banden met radicale Moslims in Parijs - en dat allemaal in Ravenstein. In 1972 pleegde een Islamitische terreurgroep een aanslag op een gasverdeelcentrale in ons pittoreske maasstadje. "Een collectief gat in het geheugen", noemt Hans Goedkoop het. En ook ik had er nooit van gehoord tot ik toevallig op deze oude aflevering van Andere Tijden strandde. Curieus, want ik heb nochtans ooit een solide wetenschappelijk proefielwerksutk over de geschiedenis van Ravenstein gemaakt zonder hierop te zijn gestuit.
Meer informatie via de heemkundige kring van Ravenstein.
Een Franse auto met explosieven. El Fatah, de PLO, de zwarte September-beweging, banden met radicale Moslims in Parijs - en dat allemaal in Ravenstein. In 1972 pleegde een Islamitische terreurgroep een aanslag op een gasverdeelcentrale in ons pittoreske maasstadje. "Een collectief gat in het geheugen", noemt Hans Goedkoop het. En ook ik had er nooit van gehoord tot ik toevallig op deze oude aflevering van Andere Tijden strandde. Curieus, want ik heb nochtans ooit een solide wetenschappelijk proefielwerksutk over de geschiedenis van Ravenstein gemaakt zonder hierop te zijn gestuit.
Meer informatie via de heemkundige kring van Ravenstein.
donderdag 11 september 2008
25399
Gisteren zat ik in mijn college. Ik ervoer stramme ledematen. Misschien was ik te laat opgestaan, dat kan behoorlijk op je gestel slaan. Mijn nek deed pijn en ik wist het niet - je weet het nooit met pijn. De meeste pijnen hadden er net zo goed niet kunnen zijn, maar dan zijn ze er toch, en dan weet je het niet meer.
Vanmorgen wist ik het wel: ik ga rennen. Het was behoorlijk warm weer en mijn mp3-speler was opgeladen; niets weerhield me. Ik zette mijn fiets tegen een hek aan de rand van de stad, stak de straat over, de polder in, en begon wat vertwijfeld harder te lopen. Nog een geluk dat ik niet dik ben, dacht ik, want dikke mensen die rennen zien er niet uit. En ik rende.
Ik kende deze wegen. Ik had er ook wel eens gefietst. Ik stelde in mijn hoofd een eindpunt vast tot waar ik zou rennen. En ik rende.
De eerste kilometer ging goed. Daarna moest ik honderd meter langzaam lopen om op adem te komen en daarmee had ik genoeg adem verzameld voor een sprintje van 500 meter naar mijn eindpunt. Het was bijlange geen slecht eindpunt. Eigenlijk is het een van de mooiste punten die ik in de omgeving ken. Als je op de Megenseweg richting Megen - bij het bedrijf met opgezette dierenkoppen aan de buitenwand - wat richting het noorden kronkelt kom je er. Je loopt dan langs een serie loodsen waar op een gegeven moment een bomenpad haaks op staat. De Geerstraat. Het punt waar je uitkomt is mooi omdat je er gras ziet. Alleen maar vlak gras, in een perfecte halve cirkel begrensd door aan het oog ontrokken wegen. De wereld is er harmonieus en symmetrisch. Met een treffender woord heet dat: mooi.
Ik rende nog luttele meters, tot ik ongeveer bij de as van de halve cirkel kwam. Daar pauzeerde ik. Er klonk een onheilspellend lied van Pulp uit mijn mp3. Ik had dat lied nog nooit goed beluisterd. Ik kreeg er een visioen van, van een clown in een pak met veel gekleurde lappen. Hij kwam plots vanachter een boom vandaan, ik had hem niet opgemerkt. Hij wilde met me dansen. Ik wilde niet. "Dans!", zei hij. Jarvis Cocker, de zanger van Pulp, bleef doorzingen:
And this they saw as love
Loohoohoohoove
So sad to see
They suffocate at night
En de clown, hij danste. Ik kon hem niet stoppen. Hij pakte me bij mijn arm en maakte gracieuze bewegingen. Ik moest me mee laten sleuren. Hij had een grote bril op en een snor, een trieste naar beneden hangende snor. Het deed me denken aan Zwarte Pieten met een snor en wat voor een vreemd beeld ik dat altijd vond. Scheer je snor toch af voor je je verkleedt. Maar het was een snor die bij een vorig leven hoorde, die kon er niet af.
Het werd donkerder. Ik zag nu pas dat er een meisje tegen de boom lag. Ze dronk water uit een halveliterflesje. Ze lag daar zo mooi en sereen, als een garnituurtje dat een chefkok zorgvuldig over een maaltijd drapeert. Maar ik zocht geen oogcontact met haar. Ze zou het vast maar vreemd vinden dat ik niet mee wilde dansen - wat een houten klaas, zal ze gedacht hebben. Ik voelde me dan ook een zak specie, een starre gesloten zak, die als het het zich open probeert te stellen slechts zijn eigen stoffige grauwheid verspreidt. "Dans toch met dat meisje, rare clown! Zij is wel sierlijk, zij is wat je zoekt", wilde ik zeggen, maar er zat gruis in mijn mond. Ik keek de clown smekend aan, maar hij danste door. Ik liet me op schokkerige wijze meevoeren.
Those memories of love
Loohoohoohoove
So sad to see
to see it slowly die
Ik wrikte mezelf los en begon te rennen. Ik keek niet om. Waarom zou ik omkijken, ik kon toch niets zeggen. Als ik wel iets kon zeggen had ik gezegd: "sorry clown, sorry meisje, het is niet om jullie dat ik ren. Jullie moeten weten, ik moet rennen, het zijn de stramme ledematen."
Ik voelde spijt, geen goede motor als je rent. Maar ik rende.
Mijn conditie leek beter op de heenweg. Ik kon het niet al te hoge tempo dat ik mezelf oplegde soms niet meer aan en dan liep ik een honderdtal meter stapvoets. De laatste 500 meter kon ik echter weer een sprintje trekken en zodoende kwam ik terug bij mij fiets.
Wat zou je liever veranderen? Het heden, het verleden of de toekomst? De clown lachtte. Dat zijn nu juist drie van die dingen die helemaal niemand kan veranderen. Je kunt alleen rennen.
Vanmorgen wist ik het wel: ik ga rennen. Het was behoorlijk warm weer en mijn mp3-speler was opgeladen; niets weerhield me. Ik zette mijn fiets tegen een hek aan de rand van de stad, stak de straat over, de polder in, en begon wat vertwijfeld harder te lopen. Nog een geluk dat ik niet dik ben, dacht ik, want dikke mensen die rennen zien er niet uit. En ik rende.
Ik kende deze wegen. Ik had er ook wel eens gefietst. Ik stelde in mijn hoofd een eindpunt vast tot waar ik zou rennen. En ik rende.
De eerste kilometer ging goed. Daarna moest ik honderd meter langzaam lopen om op adem te komen en daarmee had ik genoeg adem verzameld voor een sprintje van 500 meter naar mijn eindpunt. Het was bijlange geen slecht eindpunt. Eigenlijk is het een van de mooiste punten die ik in de omgeving ken. Als je op de Megenseweg richting Megen - bij het bedrijf met opgezette dierenkoppen aan de buitenwand - wat richting het noorden kronkelt kom je er. Je loopt dan langs een serie loodsen waar op een gegeven moment een bomenpad haaks op staat. De Geerstraat. Het punt waar je uitkomt is mooi omdat je er gras ziet. Alleen maar vlak gras, in een perfecte halve cirkel begrensd door aan het oog ontrokken wegen. De wereld is er harmonieus en symmetrisch. Met een treffender woord heet dat: mooi.
Ik rende nog luttele meters, tot ik ongeveer bij de as van de halve cirkel kwam. Daar pauzeerde ik. Er klonk een onheilspellend lied van Pulp uit mijn mp3. Ik had dat lied nog nooit goed beluisterd. Ik kreeg er een visioen van, van een clown in een pak met veel gekleurde lappen. Hij kwam plots vanachter een boom vandaan, ik had hem niet opgemerkt. Hij wilde met me dansen. Ik wilde niet. "Dans!", zei hij. Jarvis Cocker, de zanger van Pulp, bleef doorzingen:
And this they saw as love
Loohoohoohoove
So sad to see
They suffocate at night
En de clown, hij danste. Ik kon hem niet stoppen. Hij pakte me bij mijn arm en maakte gracieuze bewegingen. Ik moest me mee laten sleuren. Hij had een grote bril op en een snor, een trieste naar beneden hangende snor. Het deed me denken aan Zwarte Pieten met een snor en wat voor een vreemd beeld ik dat altijd vond. Scheer je snor toch af voor je je verkleedt. Maar het was een snor die bij een vorig leven hoorde, die kon er niet af.
Het werd donkerder. Ik zag nu pas dat er een meisje tegen de boom lag. Ze dronk water uit een halveliterflesje. Ze lag daar zo mooi en sereen, als een garnituurtje dat een chefkok zorgvuldig over een maaltijd drapeert. Maar ik zocht geen oogcontact met haar. Ze zou het vast maar vreemd vinden dat ik niet mee wilde dansen - wat een houten klaas, zal ze gedacht hebben. Ik voelde me dan ook een zak specie, een starre gesloten zak, die als het het zich open probeert te stellen slechts zijn eigen stoffige grauwheid verspreidt. "Dans toch met dat meisje, rare clown! Zij is wel sierlijk, zij is wat je zoekt", wilde ik zeggen, maar er zat gruis in mijn mond. Ik keek de clown smekend aan, maar hij danste door. Ik liet me op schokkerige wijze meevoeren.
Those memories of love
Loohoohoohoove
So sad to see
to see it slowly die
Ik wrikte mezelf los en begon te rennen. Ik keek niet om. Waarom zou ik omkijken, ik kon toch niets zeggen. Als ik wel iets kon zeggen had ik gezegd: "sorry clown, sorry meisje, het is niet om jullie dat ik ren. Jullie moeten weten, ik moet rennen, het zijn de stramme ledematen."
Ik voelde spijt, geen goede motor als je rent. Maar ik rende.
Mijn conditie leek beter op de heenweg. Ik kon het niet al te hoge tempo dat ik mezelf oplegde soms niet meer aan en dan liep ik een honderdtal meter stapvoets. De laatste 500 meter kon ik echter weer een sprintje trekken en zodoende kwam ik terug bij mij fiets.
Wat zou je liever veranderen? Het heden, het verleden of de toekomst? De clown lachtte. Dat zijn nu juist drie van die dingen die helemaal niemand kan veranderen. Je kunt alleen rennen.
woensdag 3 september 2008
Als ik mijn Last-lijst nooit gewist had
...dan zou hij er nu zo uitzien (tussen haakjes de positie van de band op m'n huidige lijst):
1. Modest Mouse 1636 (3)
2. The Smiths 1089 (1)
3. Interpol 852 (27)
4. Built To Spill 624 (4)
5. Pavement 616 (5)
6. The Cure 603 (9)
7. Maxïmo Park 595 (69)
8. Morrissey 573 (7)
9. Pulp 525 (2)
10. The Fall 503 (11)
11. Suede 443 (6)
12. Wolf Parade 435 (16)
13. Silver Jews 429 (35)
14. Pixies 422 (51)
15. Joy Division 419 (46)
16. Figurines 390 (112)
17. Afghan Whigs 341 (8)
18. Sunset Rubdown 324 (20)
19. Slowdive 324 (10)
20. Editors 291 (117)
1. Modest Mouse 1636 (3)
2. The Smiths 1089 (1)
3. Interpol 852 (27)
4. Built To Spill 624 (4)
5. Pavement 616 (5)
6. The Cure 603 (9)
7. Maxïmo Park 595 (69)
8. Morrissey 573 (7)
9. Pulp 525 (2)
10. The Fall 503 (11)
11. Suede 443 (6)
12. Wolf Parade 435 (16)
13. Silver Jews 429 (35)
14. Pixies 422 (51)
15. Joy Division 419 (46)
16. Figurines 390 (112)
17. Afghan Whigs 341 (8)
18. Sunset Rubdown 324 (20)
19. Slowdive 324 (10)
20. Editors 291 (117)
dinsdag 26 augustus 2008
Abe Vigoda leeft
In 1982, People magazine erroneously declared him dead. Vigoda took the error with good humor, posing for a photograph showing him sitting up in a coffin, holding the magazine in question. This rumor was nearly started again in 1987 when a reporter for Secaucus, New Jersey television station WWOR, Channel 9 erroneously referred to him as "the late Abe Vigoda".[citation needed] She corrected herself on the air the next day.
Erroneous reports of Vigoda's death as well as questions of whether he is alive or dead have become a running joke:
-A Late Night with David Letterman skit showed Letterman trying to summon Vigoda's ghost. Vigoda then walked in and declared, "I'm not dead, you idiot!"
In a Comedy Central Roast of Drew Carey, with Abe Vigoda present in the audience, comedian Jeffrey Ross stated "and my one regret is that Abe Vigoda isn't alive to see this." He followed that with "Drew, you go to Vegas, what's the over-under on Abe Vigoda?"
-In 2002, Greg Galcik recorded a song "Abe Vigoda's Dead", a parody of "Bela Lugosi's Dead" by Bauhaus. (Whahahaha!)
The Web site at abevigoda.com, run by an outside party, has as its sole purpose a status announcement of whether the actor is alive or dead.
-In the show "Yes, Dear" Jimmy writes a song titled "Things I Think About at Work" with a line that says "I wonder if Abe Vigoda's still alive".
-In 2004, Bob Vesterman created the "Abe Vigoda Status" add-on for the Firefox web browser. General release of the extension on February 14, 2005 overwhelmed abevigoda.com with traffic.
-A November 2006 Conan O'Brien sketch showed an audience member summoning the dead. The "deceased person" turned out to be Vigoda.
Vergeet vooral niet elke dag http://www.abevigoda.com/ te checken.
woensdag 20 augustus 2008
Taalkaart
Alhier, een kaart van alle taalgebieden waar ik ben geweest:

Donkergroen: Germaanse talen (Ik was in Nederland, Belgie, Zwitserland, Duitsland, Luxemburg en Denemarken)
Zalmkleurig: Romaanse talen (Ik was in Frankrijk, Spanje en Italie)
Geel: Fins-Oegrische talen (Ik was in Hongarije)
Lichtgroen: Baskisch (Ik was in Spanje en Frankrijk)
Groenbruin Arabische talen (Ik was in Tunesie)
Lila: Slavische talen (Ik was in Tsjechie)
Donkergroen: Germaanse talen (Ik was in Nederland, Belgie, Zwitserland, Duitsland, Luxemburg en Denemarken)
Zalmkleurig: Romaanse talen (Ik was in Frankrijk, Spanje en Italie)
Geel: Fins-Oegrische talen (Ik was in Hongarije)
Lichtgroen: Baskisch (Ik was in Spanje en Frankrijk)
Groenbruin Arabische talen (Ik was in Tunesie)
Lila: Slavische talen (Ik was in Tsjechie)
donderdag 7 augustus 2008
Het geluk van Sjonnies (II)
[Lees eerst deel I]
Geobsedeerd als ik geraakt was door het bewuste lied van New Four heb ik contact gezocht met de leden (ik wou typen: helden) van de band:
Ondanks dat het een oud nummer betreft dat uit het collectieve geheugen gewist is, kreeg ik binnen een half uur elektronische post terug:
En het nummer kreeg ik als mp3 meegestuurd. New Four four evarhrhr!
Geobsedeerd als ik geraakt was door het bewuste lied van New Four heb ik contact gezocht met de leden (ik wou typen: helden) van de band:
Goededag,
Ik ken New Four al geruime tijd en mijn beeld van jullie band is dat het iedere keer een groot feest is, om niet te zeggen een gekkenhuis, als jullie van je hebben laten horen. Nu weet ik dus dat jullie vooral thuis zijn in vrolijke oppeppende liedjes en in meezingbare Nederlandse smartlappen met een kwinkslag.
Afgelopen zaterdag was ik in mijn vaste poolcafe met mijn maten Constant en Ben en toen hoorde ik een nummer waarin ik vaag jullie stijl herkende. Enig nazoekwerk leverde op dat het nummer "Mijn geluk dat komt nog wel heet", en inderdaad van jullie hand was. Nu heb ik enkele vragen over dit nummer:
Is dit nummer nog ergens verkrijgbaar (wellicht kunnen jullie me een mp3 toezenden)?
Is het inderdaad uit 1974?
Waarom is de stijl van dit nummer zoveel larmoyanter dan de rest van jullie werk? Waren jullie in een fase waarin jullie experimenteerden met stijlen, wellicht beinvloed door de Engelse post-punk-beweging?
Als jullie nog meer informatie over dit nummer hebben hoor ik die natuurlijk ook graag! Met vriendelijke groet,
Erik
Ondanks dat het een oud nummer betreft dat uit het collectieve geheugen gewist is, kreeg ik binnen een half uur elektronische post terug:
Hier het nummer waar je naar vroeg
het is er inderdaad een van 1974
Wat de stijl van het liedje betreft
Je moet eens wat proberen niet...?
Tegenwoordig wordt het ook allemaal wat moderner
ach ja je mot met de tijd mee zullen we maar zeggen
veel plezier met het liedje...en volg New Four gewoon door je zult de komende tijd nog veel gaan horen
En het nummer kreeg ik als mp3 meegestuurd. New Four four evarhrhr!
Abonneren op:
Posts (Atom)