Een beschouwende nocturne uit hoofde van de immer aan erosie onderhevig zijnde maatschappij

Als je op,
willekeurige momenten,
op enter,
ramt, hoeft dat,
nog,
niet noodzakelijk te betekenen,
dat je dichter,
bent.

:')

Shine On is the second album by Australian Rock band Jet, released in early October 2006.

Critical reaction to the album was mixed; British music magazine NME, for instance, called the record "another joyfully old-fashioned rock'n'roll album immersed in the classics,"[1] while the American review site Pitchfork Media posted a review containing only a video clip of a chimpanzee urinating into its own mouth.[2]

(Wikipedia)

komma komma komma

In het groene gedeelte gebruik men een komma om getallen van decimalen te scheiden.
In het blauw gedeelte gebruikt men een punt
In het rode gedeelte gebruikt men een momayez (nauwelijk te onderscheiden van een komma; Momayez/komma = ٫/,.)

In Luxemburg zijn zowel een punt als een komma wettelijk vastgelegd als getalscheiders.

Nog meer leesvoer:
http://en.wikipedia.org/wiki/Decimal_separator

Nederlandsche woorden

Ik houd van mooie Nederlandsch-klinkende woorden als gebeurlijk, kwansuis, schabouwelijk, omzeggens, vermits, mitsgaders, daarenboven, desniettegenstaande, dewijl, ofschoon, omreden, evenwel, werktuiglijk, moedwillig, buitenissig, temet, desgevallend, buitendien, vrijpostig, weerspannig en balsturig.

Mijn weblog is dood

Leve mijn weblog!

Nu het al halverwege april is en mei (ook wel 'de auberginemaand') voor de deur staat, plaats ik hier mijn eerste log sinds de jongste maart.

De eerste persoon die een reactie op deze log plaats krijgt korting.

Broekrecensie

Ik heb me pas toch een broek gelezen. Al vanaf het begin waren er twee verhaallijnen, die volledig langs elkaar liepen. Aan het einde kwamen die verhaallijnen bij elkaar, en dan denk je: er komt niet veel meer, maar er kwam gewoon nog een hele rits! Gelukkig had het wel een open einde, want anders had ik er echt niet in kunnen komen.

Sinds deze ervaring ben ik op zoek naar meer broeken om te lezen. Ik zat laatst in de trein met een meisje die er één had, en die wilde ik wel lenen voor op mijn broekenplank. Ik zei tegen haar dat ik niet kon wachten tot ze haar broek uit had.

Toen gaf ze me een klap! Met zo'n instelling komen initiatieven als de broekenweek natuurlijk nooit van de grond.

Een vernielde generatie

Als we in 1916 naar huis waren gegaan, zouden we vanuit alle pijn en bittere ervaringen een storm hebben ontketend. Als we nu [1918] terugkeren, zijn we moe, uitgeblust, ontworteld en zonder enige illusie. We zullen ons nooit meer kunnen aanpassen.

Niemand zal ons ook begrijpen – want de generatie voor ons heeft weliswaar de jaren aan het front samen met ons doorstaan, maar het zijn mensen die al een huis en een beroep hadden en die weer worden opgevangen in hun oude posities, waar ze de oorlog zullen vergeten – en na ons groeit er een generatie jongeren op die net zo zijn als wij vroeger waren, mensen voor wie wij vreemdelingen zullen blijven en die ons opzij zullen dringen. Wij weten met onszelf geen raad; we zullen ouder worden; een enkeling zal misschien nog ergens zijn draai vinden; anderen zullen zich lijdelijk in hun lot schikken; de meesten zullen ongelukkig en wanhopig blijven; - de jaren zullen verstrijken en tenslotte zullen we zo ten onder gaan.

Maar misschien heeft alles wat ik me nu bedenk, te maken met mijn ontreddering en zwaarmoedigheid, en vervluchtigen deze gedachten zodra ik weer thuis onder de oude populieren sta en mag luisteren naar het ruisen van hun bladeren. Het is toch niet mogelijk dat het voorgoed verdwenen is, die milde, zachte onrust die ons hart sneller deed kloppen, die tintelende ongewisheid, die horizon vol beloften, die duizend visioenen van de toekomst, die vervoerende melodie uit dromen en boeken, dat bedwelmende verlangen naar vrouwen, naar liefde; het kan toch niet waar zijn dat dat allemaal ten onder is gegaan in trommelvuur, vertwijfeling en soldatenbordelen.
[...]
Ik ben heel kalm. Laat de maanden en jaren maar komen, ze nemen mij niets meer af, ze kunnen mij niks meer afnemen. Ik ben zo alleen en zo zonder enige verwachting dat ik ze zonder vrees tegemoet kan zien.

Erich Maria Remarque (1898 - 1970)